อู๋ไป๋พักสักครู่ จากนั้นก็จับดาบใหญ่ฝึกกระบวนท่าหนึ่งชุด เหนื่อยแทบครึ่งชีวิต
เขานั่งลงอีกครั้ง กระดกชาหลายอึก บ่นว่าหนักเกินไป
อ๋าวหวงกล่าวอย่างดูถูกว่า "พลังของเจ้าอ่อนเกินไปแล้ว"
"อ่อน?" อู๋ไป๋ไม่ยอมแพ้ พูดว่า "อย่าเอาข้าไปเทียบกับเจ้า ปีศาจแก่ที่อยู่มาไม่รู้กี่ชาติกี่ยุคเลยได้ไหม?"
มุมปากอ๋าวหวงกระตุก จากนั้นก็ตบอู๋ไป๋กระเด็นไปหนึ่งฉาด
"ไอ้เด็กสารเลว อย่าลืมว่าเจ้าเป็นผู้สืบทอดมังกร คุยกับข้าต้องมีมารยาท"
อู๋ไป๋คลานขึ้นมาอย่างทุลักทุเล โกรธว่า "ผู้สืบทอดมังกร ถามหน่อย ท่านสืบทอดอะไรให้ข้า?"
"...เอ่อ!"
อ๋าวหวงคิดครู่หนึ่ง พูดจริงจังว่า "ข้าก็ไม่เคยให้อะไรเจ้าเลยจริง ๆ งั้นเจ้าเปลี่ยนกระดูกเถอะ"
อู๋ไป๋: "..."
ลอกกระดูกทั้งตัวออก แล้วเปลี่ยนเป็นกระดูกบรรพมังกร แค่คิดก็เจ็บแล้ว
อู๋ไป๋ส่ายหัวปฏิเสธทันที เขากลัวเจ็บ
อ๋าวหวงเงียบไปครู่หนึ่ง พูดว่า "อยากแช่เลือดมังกรไหม?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว: "ข้าเคยแช่เลือดสมบัติมังกรแท้กับเลือดสมบัติกิเลนมาแล้ว ของพวกนั้นตอนนี้ไม่มีผลกับข้ามากนัก"
"เป็นเลือดสมบัติบรรพมังกร"
อู๋ไป๋ชะงัก: "เลือดสมบัติบรรพมังกร? ต่างกันตรงไหน?"
"ต่างแน่นอน นั่นคือเลือดสมบัติของพ่อข้า ในโลกนี้เหลือเพียงหยดเดียว อยากได้ไหม? พลังร่างกายของเจ้าตอนนี้ยังด้อยไปหน่อย ถ้าได้แช่เลือดสมบัติบรรพมังกร ด้วยพลังกายล้วน ๆ ก็สามารถฉีกศัตรูระดับเดียวกันเป็นชิ้น ๆ ได้"