อู๋ไป๋มองปฏิกิริยาของจ้าวสวนแล้วถามว่า
“นายรู้จักคนที่ฉันพูดถึงใช่ไหม”
จ้าวสวนพูดตัวสั่น “ถ้าที่พูดถึงคือมาราชาฉู่กับมาราชาน้ำแข็งไฟ ทั้งทวีปบำเพ็ญเซียนไม่มีใครไม่รู้จักเลยครับ”
“มาราชาฉู่ที่นายว่าคือฉู่ซวนใช่ไหม แล้วมาราชาน้ำแข็งไฟล่ะ คือหเยี่ยนอู๋ซวงกับกิเลนไฟใช่ไหม”
จ้าวสวนพยักหน้ารัวเหมือนตำกระสอบข้าว
อู๋ไป๋ตกใจในใจ ไม่คิดว่ากู่ตี้เมาจนพวกเขาถูกทิ้งไว้บนแผ่นดินของฉู่ซวนซะงั้น
ตอนนี้อู๋ไป๋เริ่มสงสัยว่ากู่ตี้ทำตั้งใจ
ไอ้เพื่อนคนนี้มันไม่ได้ตั้งใจให้เขาไปด่าฉู่ซวนจริง ๆ ใช่ไหม
แต่พอได้ยินข่าวนี้ ใจอู๋ไป๋กลับดีใจมาก......ในทวีปแปลกถิ่นแบบนี้ เราก็มีเพื่อนเหมือนกัน ฮิฮิ
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยนิสัยของฉู่ซวน ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ไม่มีทางเป็นคนไม่มีชื่อเสียงหรอก
เสียงจ้าวสวนสั่นเกร็ง “พวกคุณรู้จักจอมยุทธ์เซียนสีเลือดจริง ๆ เหรอครับ”
“จอมยุทธ์เซียนสีเลือดคือใครอีก”
จ้าวสวนทำหน้าแปลก ๆ “ก็คือมาราชาฉู่ที่คุณพูดถึงไงครับ”
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก
ชื่ออะไรของมันเนี่ย มาราชาฉู่ก็ฟังดูเด็กแล้ว นี่ยังมามีจอมยุทธ์เซียนสีเลือดอีก
อู๋ไป๋มองเขา “บอกหน่อยว่าฉู่ซวนอยู่ที่ไหน”
“มาราชาฉู่อยู่ที่จวนฉู่ตามปกติ หรือคือวังจักรพรรดิเลือดไงครับ”
อู๋ไป๋ถาม “จวนฉู่อยู่ตรงไหน มีแผนที่ไหม”
จ้าวสวนหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว ส่ายหัวรัว ๆ เสียงสั่น “ใครจะกล้าวาดแผนที่จวนฉู่ ไม่เอาชีวิตแล้วเหรอครับ”
“บอกฉันมาว่าไปจวนฉู่ยังไง”
“จากที่นี่เดินตรงไปทางตะวันออก ในเขตเซียนจีกวางมีภูเขาเมิ่งอี้อยู่ จวนฉู่ก็อยู่บนภูเขาเมิ่งอี้ครับ”
“ใช้เวลานานแค่ไหน”
จ้าวสวนคิดแวบหนึ่ง “ด้วยระดับการบำเพ็ญของพวกคุณ ประมาณหนึ่งเดือนก็ถึงครับ”
พูดแล้วเขาก็กราบขมับแตะพื้นติด ๆ ขอชีวิต “ได้โปรด ได้โปรดเถอะ......ผมจริง ๆ ไม่รู้เลยว่าพวกคุณเป็นเพื่อนของจอมยุทธ์เซียนสีเลือด ถ้ารู้ ให้กล้าสักหมื่นหนก็ไม่มีทางกล้าลงมือกับพวกคุณครับ”