อู๋ไป๋หลับไปถึงหนึ่งวันเต็ม ๆ กว่าจะฟื้นขึ้นมา
พอตื่นขึ้นก็ยังรู้สึกเวียนหัวตึบตั๊บ
เหล้าเมาเซียนนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วจริง ๆ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีประโยชน์เลย เพราะมันคือการหมักจากผลไม้วิเศษ ย่อมเป็นผลดีต่อการบำเพ็ญเป็นอย่างมาก
อู๋ไป๋นวบขมับไปมาแล้วพูดอย่างทรมาณว่า "ฉันจะไม่แตะแอลกอฮอล์อีกแล้ว"
"พวกขี้เมาก็พูดแบบนี้แหละ"
คำบ่นของภรรยา
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น ลุกขึ้นยืนมองรอบ ๆ "เราอยู่ที่ไหนน่ะ?"
"ไม่รู้ ซีเหมินออกไปสำรวจสถานการณ์ น่าจะกลับมาอีกไม่นาน"
อู๋ไป๋พยักหน้า นึกขึ้นได้ว่าทำไมถึงไม่เห็นซีเหมินหยุนอี้
ไม่ช้า ซีเหมินหยุนอี้ก็กลับมา
เห็นสีหน้าของเขาไม่ธรรมดา อู๋ไป๋ถามด้วยความอยากรู้ "เป็นอะไร?"
ซีเหมินหยุนอี้มีสีหน้าแปลก ๆ "เราเจอปัญหาใหญ่แล้ว...ที่นี่ไม่ใช่โลกใบเดิม"
ทุกคน: ???
ซีเหมินหยุนอี้พูดต่อ "เมื่อกี้ฉันเห็นเมืองหนึ่งอยู่ข้างหน้า มันไม่มีทางเป็นโลกใบเดิมได้"
ปากของอู๋ไป๋กระตุกอย่างหนัก
"กู่ตี้ส่งพวกเรามาไว้ตรงนี้ได้ยังไงนะ?"
ซีเหมินหยุนอี้บ่นว่า "จะโทษใคร? ก็ไม่ใช่ใครอื่น นายนั่นแหละที่เลี้ยงจนเขามึนเตลิด"
อู๋ไป๋ลูบจมูก "ฉันก็เพราะอยากกลับโลกให้เร็วไง ถ้าไม่ทำให้เขาเมาหัวราน้อย เขาจะยอมให้พวกเราจากไปง่าย ๆ ล่ะหรือ?"
เสียหนายจริง ๆ กู่ตี้ส่งพวกเขาผิดจุดซะนี่
"หวังว่าเมื่อกู่ตี้ตื่นขึ้นแล้วพบว่าส่งพวกเราผิดจุด เขาจะส่งพวกเรากลับโลกใบเดิมนะ"
ทุกคนมองอู๋ไป๋อย่างหมั่นไส้
อู๋ไป๋ยิ้มเก้อ ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วว่า "ถึงที่นี่แล้วก็อยู่ให้เป็น เราหาก่อนว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วค่อยตัดสินใจก้าวต่อไป"
มาถึงขั้นนี้ ก็ทำตามที่อู๋ไป๋ว่าได้เท่านั้น
ทุกคนออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่เมืองที่ซีเหมินหยุนอี้พูดถึง
เมืองเทียนฮั่ว
เมืองนี้ไม่ธรรมดา มีม่านพลังป้องกันเมือง
ทั้งหมดเข้าเมือง
"คนของโลกใบนี้ไม่ใช่แค่ธรรมดา ๆ นะ ร่องรอยของนักบำเพ็ญล้วนแน่นหนาทั้งนั้น"