อู๋ไป๋ตกใจ ถามด้วยความสงสัย "พระประธานของพวกแกเป็นอะไรล่ะ?"
"บรรพชนของฉันเมื่อครั้งก่อนไม่ระวังไปทำให้จอมมารฉู่ขุ่นเคือง ผลคือขาหนึ่งโดนตุ๋นไป......แต่โชคดีได้ชีวิตคืนมา บรรพชนของฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?"
อู๋ไป๋กับพรรคพวกหน้าเซ่อซ่าทั้งหน้า
เจ้านี่ดูท่าทางสมองจะไม่ค่อยปกติ
ซีเหมินยุนอี้พูดแซวว่า "พระประธานของพวกแกโดนตัดขาไปหนึ่งขา มันมีอะไรน่าภูมิใจ?"
"แต่พระประธานของฉันรอดชีวิตมาจากมือจอมมารฉู่ ยังไม่เก่งอีกเหรอ?"
ทุกคน: ???
อู๋ไป๋เปลี่ยนเรื่อง "อีกนานแค่ไหนถึงจะถึงเขามิงอี้?"
จินชือต้าเผิงตอบ "อีกราว 7 วัน"
อู๋ไป๋อึ้งไปหมด ยังต้องอีก 7 วันอีกเหรอ
หลายวันผ่านไป
จินชือต้าเผิงลงจอดบนภูเขาสูงใหญ่ทรงพลังลูกหนึ่ง
บนผนังหน้าผา มีตัวอักษร "ห้าม" ขนาดยักษ์
อักษรนั้นเส้นสายแข็งแกร่งดุจเหล็กหล่อ ฟุ้งกระแสฆ่าฟันน่าสยอง แฝงเสียงดาบร้องก้อง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขียนขึ้นด้วยดาบ
จินชือต้าเผิงคลานลงมา ก้มหัวไหว้ตัวอักษรนั้นอย่างจริงจัง
"พี่ใหญ่ จากตรงนี้ไปคือเขตแดนเขามิงอี้แล้ว พวกเราจะเข้าไปจริง ๆ เหรอ?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ไง กลัวแล้วสินะ?"
จินชือต้าเผิงพยักหน้าไม่เสียดลบสักนิด
"ที่นี่ห้ามเทพมารล่วงล้ำ ใครกันล่ะที่จะไม่กลัว?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ใจเย็น ๆ ฉันรับประกันว่าแกไม่มีอะไร"
"พี่ใหญ่ หรือพวกพี่เข้าไปเองเถอะ ขาฉันมันอ่อน"
อู๋ไป๋: "......"
"แกไม่อยากเข้าไปสะสมเรื่องไว้อวดคนอื่นหน่อยเหรอ?"
"หยุดพูดเลย เดี๋ยวนี้เลย"
จินชือต้าเผิงตกใจสะดุ้งเฮง "พี่ใหญ่ ความหมายของพี่คือให้ฉันบินเข้าไป?"
"แล้วจะให้ทำไง? หรือจะให้เดินเข้าไป?"
"ที่นี่ห้ามบินนะ"
"ไม่เป็นไร ฉันกลับบ้านตัวเอง จะทำยังไงก็ได้"
เสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้มองอู๋ไป๋ด้วยสายตาดูแคลน หนาเหนียงชะมัด