"จอมมารหก ข้ายอมยกเหมืองแร่ปีศาจให้สองแห่ง ขอแค่เจ้าช่วยฆ่าอู๋ไป๋ให้ข้า"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋กับพวกเดินไปไกลแล้ว จอมมารสามมองแขนที่ขาดของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
จอมมารหกมองเขานิ่ง ๆ พูดเย็นชา "เจ้าประมาทเกินไป สิงโตล่ากระต่ายยังต้องออกแรงเต็มที่ เจ้าอยากเล่นเกมแมวจับหนู สุดท้ายกลับเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง"
เขารู้ดีว่าวิชาของจอมมารสามทะลวงถึงขั้นสวรรค์ปีศาจมานานแล้ว
แต่เขาดูถูกอู๋ไป๋เกินไป คิดว่าแค่ขั้นเซียนปีศาจก็ฆ่าอู๋ไป๋ได้แล้ว
ผลสุดท้ายถ้วยหลอมสวรรค์บินหนีไป กฎแห่งสวรรค์สัมผัสได้ถึงวิชาที่แท้จริงของเขา จึงปลดปล่อยสายฟ้าลงโทษ จนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะเสียใจ
"ถ้วยหลอมสวรรค์เป็นเรื่องอะไรกัน?" จอมมารหกถาม
"ข้าจะรู้ได้ยังไง?"
จอมมารสามสีหน้าเคียดแค้น โกรธจนใบหน้าเบี้ยว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมถ้วยหลอมสวรรค์ถึงบินหนีไปกระทันหัน
ถ้าไม่ใช่เพราะถ้วยหลอมสวรรค์บินหนีไป เขาจะได้มาเจ็บปางตายขนาดนี้หรือ?
หากถ้วยหลอมสวรรค์ยังอยู่ ตอนนี้อู๋ไป๋คงเป็นศพไปแล้ว
"จอมมารหก ขอให้เจ้าช่วยฆ่าอู๋ไป๋ให้ข้าที"
จอมมารหกส่ายหน้า "ฆ่าไม่ได้"
"ทำไมล่ะ?"
"เจ้าคิดว่าอู๋ไป๋จะกล้ามาโดยไม่เตรียมตัวหรือ? สัตว์ปีศาจนับล้านแอบซุ่มอยู่ในเงามืด ข้าไม่พบราชันย์ปีศาจ แต่ข้ามั่นใจว่านางต้องอยู่แถวนี้แน่นอน แล้วก็ยังมีจอมพลังเผ่าคนปลาจำนวนหลายร้อยคนอยู่ที่ชายทะเล"
จอมมารสามเบิกตากว้างอย่างตกใจ
"ถ้าข้าลงมือฆ่าอู๋ไป๋ ราชันย์ปีศาจต้องเข้ามาขวางแน่ ถึงวิชาของนางจะไม่เป็นที่เปิดเผย แต่ก็คงไม่ต่างจากเราสองคนนัก"