บนอากาศ เมฆดำมืดกลิ้งคลื่น ฟ้าผ่าฟ้าร้องคำราม
แต่กลับไม่ตกลงมาเสียที
อู๋ไป๋จ้องร่มยักษ์ที่บดบังฟ้าคลุมแผ่นดิน สีหน้าเริ่มดูไม่ดีนัก
ดูเหมือนร่มคันนี้จะคล้ายกับถ้วยหยก กันการล่วงรู้ความลับสวรรค์ได้
"หกมารผู้ยิ่งใหญ่ ขอคุยอะไรสักหน่อยได้ไหม?"
หกมารผู้ยิ่งใหญ่มองเขา "เรื่องอะไร?"
"เราสองคนร่วมมือกัน ฆ่ามารผู้ยิ่งใหญ่สามซะ แล้วแบ่งดินแดนของเขา คิดยังไง?"
หกมารผู้ยิ่งใหญ่มองอู๋ไป๋อย่างนิ่งเฉย
"ถ้าอยากร่วมมือ นายต้องตอบคำถามฉันหนึ่งข้อก่อน"
"คำถามอะไร?"
สายตาของหกมารผู้ยิ่งใหญ่จู่ๆ ก็แหลมคมขึ้น "นายเป็นคนของแดนมารมืดหรือเปล่า?"
อู๋ไป๋ภายนอกไม่แสดงสีหน้า แต่ในใจกลับสะดุ้งวาบ
เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ถามขึ้นว่า "หกมารผู้ยิ่งใหญ่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ฉันฟังแล้วมึนไปหมด"
หกมารผู้ยิ่งใหญ่จ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาคมกริบ
"มีคนบอกฉันว่านายไม่ใช่คนของแดนมารมืด"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ..."
อู๋ไป๋อดหัวเราะออกมาดัง ๆ ไม่ได้
"เรื่องไร้สาระแบบนี้แกยังเชื่ออีก" อู๋ไป๋สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก แต่จู่ๆ กลับทำสีหน้าจริงจัง พูดด้วยความเอาจริงเอาจัง "แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกคือ เขาพูดถูก ฉันไม่ได้เป็นคนของแดนมารมืดจริง ๆ"
ดวงตาของหกมารผู้ยิ่งใหญ่หดเล็กน้อย ระหว่างคิ้วเผยแววสังหารออกมาเต็มที่
"หกมารผู้ยิ่งใหญ่ นายไม่อยากรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉันบ้างเหรอ?"
หกมารผู้ยิ่งใหญ่จ้องเขา นิ่งเงียบ
อู๋ไป๋ยิ้ม "จริง ๆ แล้ว ฉันมาจากแดนเซียนมาร"
สีหน้าของหกมารผู้ยิ่งใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง
"แดนมารมืดก็แค่แขนงหนึ่งของเผ่ามาร แดนเซียนมารต่างหากที่เป็นเผ่ามารที่แท้จริง สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเหล่านั้น ใช้กระบี่เปิดประตูสวรรค์ สถานที่ที่บินขึ้นไป นั่นคือแดนเซียนมาร"