บนยอดเขา ศิลาเลือดจักรพรรดิขนาดเท่าฝ่ามือ และยาจิตวิญญาณเทพขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง ลอยอยู่เบื้องหน้าของอู๋ไป๋
พลังสีเลือดและพลังสีทองไหลซึมเข้าสู่ขมับของอู๋ไป๋พร้อมกัน
ใบหน้าของอู๋ไป๋บิดเบี้ยว เส้นเลือดฝั่งหน้าผาก ลำคอ และขมับ ขูดขึ้นมาสูงราวหนึ่งนิ้วมือ
ต่างจากพลังของกิ่งไม้หลิว พลังของศิลาเลือดจักรพรรดิรุนแรงป่าเถื่อนอย่างยิ่ง อาละวาดทำลายไปทั่วร่างของอู๋ไป๋
แม้เส้นเอ็นของอู๋ไป๋จะเหนียวแน่นกว่าคนธรรมดา ก็ถูกพลังสยองนั้นฉีกขาดจนเป็นรอยแยกราวกับสุขภาพที่ทรุดโทรม ทรมานจนอยากตาย
พลังของศิลาเลือดจักรพรรดิน่าเกรงขามเกินไปจริง ๆ บวกกับพลังของยาจิตวิญญาณเทพ ทำให้รูขุมขนของอู๋ไป๋เลือดซึมออกมาโดยตลอด
ภายในร่างของอู๋ไป๋ก็ยิ่งโกลาฮล
พลังของศิลาเลือดจักรพรรดิและยาจิตวิญญาณเทพ ปั่นป่วนจนมหาสมุทรชี่ในตัวเขาพลิกผันไม่หยุด เส้นเอ็นเต็มไปด้วยรอยแยก เลือดลมวิ่งสับสน กระดูกต้องรับการกระแทกอย่างบ้าคลั่งจากพลังทั้งสอง ทรมานเขาจนแทบไม่เป็นอันอยู่
เม็ดเหงื่ะขนาดเม็ดถั่วไหลลงตามแก้ม ผสมกับเลือดที่ซึมออกจากรูขุมขน ทำให้ใบหน้าอู๋ไป๋เต็มไปด้วยคราบเลือด ดูน่าเกรงขามน่าสยองยิ่งนัก
หนึ่งวันผ่านไป
สามวันผ่านไป
กระทั่งครบเจ็ดวัน อาการของอู๋ไป๋ก็ไม่ดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว
ฝ่ายซีเหมินอวิ้นยี่และพวกต่างเบิกบาร์มีความสุขกันไปคนละแบบ
พวกเขาไม่กล้ารบกวนอู๋ไป๋ ได้แต่ร้อนใจอยู่เงียบ ๆ
อู๋ไป๋ถูกทรมานอยู่หนึ่งเดือน สภาพจึงเริ่มดีขึ้นในที่สุด
สายเลือดเต็มเปี่ยม พลังสยองในร่างในที่สุดก็ถูกปราบ เส้นเอ็นค่อย ๆ ฟื้นฟู ลมหายใจของเขาก็เริ่มนิ่งสงบ
พลังวิญญาณของทั้งโลกผู้มีชีวิตไหลบ่าเข้าหาอู๋ไป๋ไม่หยุด
อู๋ไป๋กลืนกินพลังมหึมานี้อย่างตะกละตะกลาม
ลมหายใจแม้จะนิ่งแล้ว แต่มหาสมุทรชี่ของเขากลับเกิดปัญหาขึ้นอีก
ครั้งก่อนที่พลิกผันขั้น มหาสมุทรชี่ของเขาเกิดวงน้ำวนขึ้นหนึ่งวง...แต่ตอนนี้ จากหนึ่งกลายเป็นสอง
สองวงน้ำวนหมุนพร้อมกัน ราวกับดวงตามหาสมุทรที่ซ่อนอยู่ใต้ทะเลลึก คอยดูดกลืนพลังวิญญาณรอบด้านไม่หยุด
"เจ้าเฒ่าอู๋เป็นอะไรน่ะ? น่ากลัวชะมัด"
ซีเหมินอวิ้นยี่มองอู๋ไป๋จากที่ไกล หน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"นกโง่ เราจะไปดูกันไหม?"