เจ้าเงียบน้อยมึนไปสามวินาที แล้วร้องอ้าขึ้นมาลั่น ตกใจสุดขีด
แต่ไม่ช้าก็นึกขึ้นได้ว่าอู๋ไป๋ถูกตนเองมัดไว้ แล้วจะมีอะไรต้องกลัว?
"นายตื่นเมื่อไหร่?"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ถ้าฉันพูดออกไป กลัวนายจะสงสัยในสติปัญญาของตัวเอง"
"หมายความว่าไง?"
อู๋ไป๋ไม่ตอบ กลับถามแทน "ไวน์อร่อยไหม?"
"ไม่อร่อยเลย ขมจนแย่"
"นั่นแหละถูกแล้ว เด็กควรดื่มวาฮาฮา"
"วาฮาฮาคืออะไร?"
"เครื่องดื่มนมอย่างหนึ่ง ลูกสาวฉันชอบดื่ม"
เจ้าเงียบน้อยทำเสียงโอ๋ แล้วกอดอกชูคอเต็มภูมิ "นายรู้ตัวไหมว่าถูกฉันจับมัดไว้?"
"ฉันก็ไม่ได้โง่"
เจ้าเงียบน้อยเดินมาหา ยืนนิ้วแทงหน้าผากอู๋ไป๋เบา ๆ พร้อมพูดเต็มอารมณ์ "กลัวไหมล่ะ?"
"กลัว" อู๋ไป๋พยักหน้า
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ฆ่านายหรอก" เจ้าเงียบน้อยหยิบแหวนมิติที่ดึงออกจากนิ้วอู๋ไป๋มาชี้ "ขอแค่นายเอาแขนมีคานั่นให้ฉัน ฉันจะปล่อยนายไป"
"ไม่ได้"
เจ้าเงียบน้อยเบิกตาโต
อู๋ไป๋พูดต่อ "ฉันว่านายลำบากมาหลายขั้นตอนกว่าจะลักพาตัวฉันได้ น่าจะเอาเงินไปเลยดีกว่า"
"จริงด้วย! นายยังขโมยเหรียญทองของพ่อฉันไปเยอะเลยนะ"
"นายคืนแขนมีคากับเงินที่ขโมยพ่อฉันมา ฉันจะปล่อยนาย"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ทั้งหมดอยู่ในแหวนนี่ นายหยิบเองก็ได้"
"บนนั้นมีตราสัญลักษณ์ของนาย ฉันลองแล้ว เปิดไม่ได้ นายช่วยเปิดให้หน่อย"
"มือฉันถูกมัดอยู่ ฉันจะช่วยเปิดยังไง ไม่งั้นนายปล่อยฉันก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
"นายคิดว่าฉันโง่เหรอ?" เจ้าเงียบน้อยมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม "ฝันไปเถอะที่จะหลอกให้ปล่อยนาย เป็นไปไม่ได้"
"งั้นนายก็หยิบของในแหวนไม่ได้"
"จริงด้วย... งั้นทำยังไงดี?"
"นายปล่อยฉัน แล้วฉันหยิบให้"
"ไม่ได้ ฉันสู้นายไม่ไหว ปล่อยนายไปแล้วนายไม่ให้ฉันทำยังไง?"
"ก็ยุ่งยากสิ นายค่อย ๆ คิดไป ฉันขอนอนก่อน" อู๋ไป๋เอียงตัว หลับตาลง
"เฮ้ย คนอย่างนายมันยังไงกันนัก?"
อู๋ไป๋ลืมตา "ฉันเป็นยังไง?"
"นายต้องช่วยกันคิดกับฉันสิ"
อู๋ไป๋ "......"
"นายนี่ก็เป็นคนฉลาดสุด ๆ จริง ๆ เลย"
"นั่นสิ พ่อฉันก็พูดแล้วว่าฉันเก่งมาก"
เจ้าเงียบน้อยดีใจเต็มที่ "วันนี้คนเยอะแยะยังเอานายไม่ได้เลย แต่ตอนนี้นายโดนฉันจับได้ ฉันเก่งจริง ๆ เลยใช่ไหมล่ะ"