“……แล้วก็ตอนที่มันไม่ทันตั้งตัว ฉันกอบโขยกแขนมีคาแล้ววิ่งหนีมา”
เจ้าเงียบน้อยกระโดดโลดเต้นมือเท้าไปทั่ว หน้าตายินดีจนแทบจะเปล่งประกาย เล่าให้ฟังทุกรายละเอียดว่าลักพาตัวอู๋ไป๋มายังไง ฉกแขนมีคามายังไง
เล่าจบยังไม่ลืมตบหน้าอกแบน ๆ ของตัวเอง “ยังไงล่ะ ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?”
อวี้เฟิ่งเทียนกับพวกมองหน้ากันเงียบ ๆ
แม้แต่อวี้เสี่ยงที่สมองไม่ค่อยทันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
อู๋ไป๋สังหารคนขั้นเซียนแดนดินได้ภายในพริบตา จะไปถูกเชือกธรรมดามัดไว้ได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ได้ทำลายคนมานักต่อนัก แล้วทำไมอู๋ไป๋ถึงไม่มีความระวังตัวเองเลยสักนิด หลับจนเรียกกี่ทีก็ไม่ตื่น นี่ไม่เข้าท่าการณ์เลย
ที่อวี้เสี่ยงคิดออก คนอื่นย่อมคิดออกเป็นแน่
อวี้เฟิ่งเทียนขมวดคิ้วแน่น “อู๋ไป๋กล้าปล้นบ้านประมูลไห่หลานและทุกคน พิสูจน์แล้วว่าเขามีทั้งความกล้าและความมั่นใจ แขนมีคาชิ้นนี้มูลค่าหลักล้านทอง เขาจะให้เฟยเฟยไปทำไม?”
คนสนิทของอวี้เฟิ่งเทียนคนหนึ่งพูดว่า “คนนี้ทำอะไรกล้าหาญแต่ละเอียดลออ ที่ทำแบบนี้ย่อมต้องมีสิ่งที่ตั้งใจไว้แน่นอน”
เจ้าเงียบน้อยทำหน้าไม่พอใจทันที “ไม่ใช่เขาให้ฉัน แต่ฉันฉกมา!”
“หรือว่าอู๋ไป๋รู้ตัวว่าได้เป็นศัตรูกับคนมาเกินไป อยากได้รับการคุ้มครองจากประมุขเมือง จึงยื่นแขนมีคาให้?”
อวี้เฟิ่งเทียนส่ายหน้า “ไม่น่าจะเป็นไปได้ คนนี้ทำอะไรกล้าหาญจริงจัง ที่กล้าปล้นบ้านประมูลไห่หลานก็แสดงว่าเขาไม่ได้มองพวกเราทุกคนอยู่ในตาเลย”
อวี้เสี่ยงถามอย่างสงสัย “แล้วทำไมถึงให้แขนมีคากับเฟยเฟย?”
“เฮ้ย! บอกไปแล้วว่าไม่ใช่เขาให้ ฉันฉกมาเอง!” เจ้าเงียบน้อยโกรธจัง เธอฉกมาเองแท้ ๆ แต่พวกนี้ชอบพูดว่าอู๋ไป๋ให้
อวี้เฟิ่งเทียนหันไปมองเธอ แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความเอ็นดู “ใช่แล้ว เธอฉกมาเอง พ่อขอบคุณนะ”
“วิ่งมาจนเหงื่อตกซอกเลยนะเธอ” อวี้เฟิ่งเทียนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้อย่างอ่อนโยน ทันใดนั้นมือก็หยุดค้าง “เฟยเฟย แขนมีคานี่ เธออุ้มวิ่งกลับจากที่พักของอู๋ไป๋เหรอ?”
“ใช่เลย ฉกแขนมีคาได้ก็วิ่งมาส่งพ่อทันที”
อวี้เฟิ่งเทียนใจไม่อยู่กับเรื่องอื่นแล้ว