อวี้เฟยเฟยกัดฟันจ้องอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าโกรธกริ้ว เหมือนบอกว่าฉันถือนายเป็นเพื่อน แล้วนายถือฉันเป็นคนโง่ที่จับกินได้
อวี้เฟิ่งเทียนหัวเราะขื่น ๆ
ดึงอวี้เฟยเฟยมาไว้ข้างหลัง กลัวว่าเธอจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป
คนที่อู๋ไป๋ทำให้เสียใจน่ะเยอะเกินไปแล้ว
ตอนนี้ใครก็ตามที่ไปเกี่ยวดองกับอู๋ไป๋ เท่ากับทำให้คนทุกคนในที่นี้ไม่พอใจไปหมด
อวี้เฟิ่งเทียนเงียบ ๆ ถอดแหวนมิติที่นิ้วส่งไปให้
อู๋ไป๋ก็ไม่เกรงใจ รับมาอย่างสบายใจ
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ลื่นไหลดีขึ้น
อู๋ไป๋ปล้นชั้นสองลงหมดเกลี้ยง
ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ก็เพราะระหว่างเอาชีวิตไว้กับเอาเงินไว้ ไม่ได้เลือกยากอะไร
อู๋ไป๋กวาดสายตาไปที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง
คนทุกคนตึงเครียดจนทั้งตัวแข็งไปหมด
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ "พวกเราล้วนเป็นคนจนเหมือนกันทั้งนั้น คนจนไม่ยากเย็นใส่คนจน เงินก้อนเล็ก ๆ ในกระเป๋าพวกนายน่ะ เก็บไว้ซื้อข้าวกินดีกว่า"
คนทั้งชั้นหนึ่งต้องตาค้างมองอู๋ไป๋
ฟังท่านี้ ดูเหมือนอู๋ไป๋ไม่ได้ตั้งใจจะปล้นพวกเขาแล้ว
เมื่อได้สติ ทุกคนต่างโล่งอกไปทั้งใบ ถึงกับรู้สึกว่าอู๋ไป๋นี่มันน่ารักชะมัด
อู๋ไป๋ถอนม่านพลังกั้นออก
"ทุกคนกลับได้แล้ว"
คนทั้งหมดมึนงงไปสามวินาที แล้วราวกับได้รับการปลดปล่อย ต่างวิ่งกรูกันออกไปด้านนอก
อู๋ไป๋โบกมือลาเหรินเทียนอวี่ แล้วหลอมรวมตัวเข้าไปในฝูงชน เดินออกไปข้างนอก
"เร็ว! แจ้งสมาคมใหญ่ด่วน!"
ดวงตาของเหรินเทียนอวี่เย็นเยียบจนแทบหยดน้ำออกมาเป็นหยด ๆ
อู๋ไป๋?
เขาจารึกชื่อนี้ไว้ในกระดูกสันหลัง แล้วสาบานในใจเงียบ ๆ ว่าต้องหั่นอู๋ไป๋เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้ได้
คนที่ถูกอู๋ไป๋ปล้นล้วนเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์ ผู้มีฐานันดรสูงส่งทั้งนั้น พวกเขาเริ่มบ่มเพาะแผนการฆ่าอู๋ไป๋ในใจกันแล้ว
"ท่านเจ้าเมืองอวี้ เรื่องนี้เกิดขึ้นในเมืองเฟิงหวง ท่านไม่มีสิทธิ์ไม่สนใจนะ"
"ใช่แล้ว อู๋ไป๋คนนี้โหดเหี้ยมและหยิ่งผยอง ไม่มีทางปล่อยผ่านง่าย ๆ ได้"
"ท่านเจ้าเมืองอวี้ เรื่องนี้เกิดขึ้นในเขตที่ท่านดูแล ท่านต้องให้คำตอบกับพวกเรานะ"
ชั้นสอง คนที่ถูกปล้นต่างพากันเอ่ยขึ้น บีบคั้นแรงกดดันใส่อวี้เฟิ่งเทียน