"ข้อนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ผมได้เปลวเพลิงสามสีมาแล้ว ก็จะใช้มันวางอักขระเจิ้น รับประกันว่าศิษย์สำนักหยินซานจะฝึกตนได้อย่างไม่มีปัญหา"
อู๋ไป๋พูดพร้อมรอยยิ้ม
ซีเหมินจิงเย่ดีใจ "อู๋ไป๋ งั้นขอบใจจริง ๆ เลยนะ"
อู๋ไป๋รู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อย เพราะตัวเขาเองดูดกลืนเปลวเพลิงสามสีไป ทำให้ศิษย์สำนักหยินซานฝึกตนไม่ได้ แต่ซีเหมินจิงเย่กลับมาขอบคุณเขางั้นเหรอ?
ซีเหมินจิงเย่กล่าวว่า "เมื่ออู๋ไป๋ปลอดภัยดีแล้ว เรากลับกันเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
"ผมว่าน่าจะตามหาวังหลังนั้นต่อ" ซีเหมินหยุนอี้บ่นพึมพำ
อู๋ไป๋มองเขาหนึ่งครั้ง "งั้นแกอยู่ตามหาต่อไปเถอะ พวกเรากลับก่อนนะ"
เชียงหลวนพูดเสียงเย็นชา "ขอให้โชคดี"
ซีเหมินอวิ๋นอี้: "……"
ทุกคนเดินทางกลับสำนักหยินซาน
ตอนเข้าไปนั้นแสงแดดยังจ้า แต่พอออกมาก็ดึกมาแล้ว
"ท่านพี่ พรุ่งนี้ผมจะเริ่มวางอักขระเจิ้นทันที จะไม่ให้ศิษย์ของสำนักฝึกตนล่าช้า"
ซีเหมินจิงเย่พยักหน้า "ไม่ต้องรีบหรอก เธอก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ"
"อู๋เฒ่า พัดนั่นน่ะ เฮ้อ……"
ระหว่างทางกลับ ซีเหมินหยุนอี้เดินเข้าไปแนบตัวอู๋ไป๋ หน้ายิ้มแฉ่งหนับปรบมือ
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "พัดพับนี่แปลกประหลาดอัปมงคลมาก ด้วยระดับฝึกตนปัจจุบันของแก ควบคุมมันไม่ได้หรอก รอแกไต่ถึงขั้นมนุษย์เซียนแล้วค่อยให้"
"ดูถูกกันตรงไหน? เมื่อก่อนฉันแค่ไม่ระวังเลยถูกพัดควบคุมไป วางใจเถอะ ต่อจากนี้ฉันจะระมัดระวังเป็นพิเศษ"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "แกเปลี่ยนอาวุธเสียดีกว่า พัดนี่ตอนนี้แกควบคุมไม่ได้ จะทำร้ายตัวเอง"
"ถ้าฉันไม่ปลุกพลังมัน มันจะทำร้ายฉันได้ยังไง? ถ้าไม่ให้ ฉันจะไปแขวนตัวเองที่หน้าประตูห้องนาย แลบลิ้นให้ตกใจตายเลย"
อู๋ไป๋: "……"
ชิงหลวนพูดเสียงเย็นชา "ฉันว่านายควรเปลี่ยนอาวุธ นายทำพัดพับพังไปกี่อันแล้ว? ฉันว่านายนี่แหละเป็นเสนียดของพัด"
"เชอะ! ฉันสะเทือนพัดตรงไหน? ชัดเจนว่าคุณหนูหลินนั่นแหละ พัดพับทั้งสองอันของฉันโดนมันบีบแตกทั้งคู่"
"ก็สมน้ำสมเนื้อ" เชียงหลวนแคะแก๊ะ "ฉันว่ามันควรบีบแตกนายรวมไปเลยด้วยซ้ำ"
"……นกโง่ ไปให้พ้น ไปตามหาเมียน้อยเสี่ยวฮวาของแกไป"