พอฟังอู๋ไป๋พูดจบ ซีเหมินอวิ้นอี้กับพวกก็มองหน้ากันเอียงๆ
ชิงหลวนเดินเข้ามา ยื่นมือแตะหน้าผากอู๋ไป๋ แล้วพูดเสียงเรียบว่า "ป่วยหนักแล้วมั้ง"
อู๋ไป๋เบื่อหน่ายเตะมือนั้นทิ้ง
"ฉันพูดจริงทุกคำ ที่นี่เดิมทีมีวังหลวงจริง ๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันถึงหายไป"
"ฉันรู้สาเหตุ" ซีเหมินอวิ๋นอี้ว่า
ทุกคนหันไปมองเขา
ซีเหมินอวิ้นอี้มองอู๋ไป๋ "เพราะนายป่วยจริง ๆ ไง อาการหลงผิด"
อู๋ไป๋: "……"
เขายกมือขึ้น ปราณแท้จริงสามสีพุ่งเต็มฝ่ามือ
"ดูสิ นี่คือเปลวเพลิงสามสีที่ฉันได้มา มันหลอมรวมกับพลังของฉันแล้ว"
ซีเหมินอวิ้นอี้หัวเราะออกมาเสียงดัง
เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป แสงห้าสีไหลวนในฝ่ามือ "ดูสิ นี่คือเปลวเพลิงห้าสีที่ฉันได้มา ฉันยังมีเปลวเพลิงเจ็ดสีอีก นายชอบสีไหนบอกมา ฉันเปลี่ยนให้ได้ทุกสี"
"มายากลระดับเด็กอนุบาลแบบนี้ ฉันเลิกเล่นตั้งแต่สามขวบแล้ว"
อู๋ไป๋: ???
"ฉันเห็นวังหลวงจริง ๆ"
ซีเหมินอวิ้นอี้กลอกตา "อู๋เฒ่า มันมีความหมายอะไรไหม? จะหลอกพวกเรา ก็อย่างน้อยเอาเรื่องที่พวกเราน่าจะเชื่อง่ายกว่านี้มาเล่าสิ แบบนายนี่มัน……"
"หุบปาก พวกเราต้องเชื่ออู๋ไป๋" ชิงหลวนพูดเสียงเรียบ
แล้วก็เสริมต่ออีกประโยค "ดูแลคนป่วย เป็นหน้าที่ของทุกคน"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก
เขาก็อึดอัดใจเหมือนกัน ที่นี่มันมีวังหลวงอยู่จริง ๆ นี่นา
เขาบิดมือ แสงวาบหนึ่ง พัดสีขาวกำลังหนึ่งปรากฏในมือ
"นี่ฉันเอาออกมาจากวังหลวงนั่น เตรียมไว้ให้ต้าชา"
ชิงหลวนแอบมองแวบหนึ่ง "เมื่อกี้นายบอกว่าไม่ได้แตะต้องของข้างในวัง ตอนนี้ดันหยิบพัดออกมาได้ ป่วยหนักจริง ๆ"
อู๋ไป๋: "……"
"ฉันไม่ได้แตะของอย่างอื่น หยิบพัดนี่ออกมาเพราะต้าชาไม่มีอาวุธถนัดมือ"
ชิงหลวนพูดหน้านิ่ง "งั้นนายก็เลยทำพัดขึ้นมาเองหลอกเขา?"
อู๋ไป๋อึ้งไปเงียบ ๆ
ซีเหมินอวิ้นอี้หยิบพัดจากมืออู๋ไป๋ "อู๋เฒ่า นายลงมือทำพัดให้ฉันด้วยตัวเอง ฉันซาบซึ้งใจมาก แต่พูดตามตรง ฝีมือช่างมันแย่หน่อยนะ พัดมันขี้ริ้วไปหน่อย สะท้อนความหล่อเหลาของฉันในฐานะหนุ่มรูปงามไม่ได้เลย"
พูดจบก็แผกพัดออกเสียงวูบ
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก อยากตบสองคนโง่นี่ให้หายใจขาดจริง ๆ