“เอ่าเฒ่า ฉันไม่ได้อวดโม้นะ ถ้าเป็นคนธรรมดาคนอื่น คงตกหลุมกันไปนานแล้ว”
“ผู้ฝึกยุทธ์สักคนจะต้านแรงดึงดูดของการฝ่าฝืนขอบเขตได้ยังไง แม้แต่ฉันเองก็เกือบตกหลุมเหมือนกัน”
อู๋ไป๋หน้าตาอวดดีเต็มบาตร
เอ่าหวงยิ้มบาง ๆ อยู่บนใบหน้า
“อ้อ เอ่าเฒ่า ยังมีอีกอันนี่”
อู๋ไป๋ญาณสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ชุดเกราะสีดำก็ปรากฏขึ้นบนร่างทันที
สีหน้าของเอ่าหวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“เอ่าเฒ่า ชุดเกราะนี้มหัศจรรย์กว่าชุดที่นายให้ภรรยาฉันอีก เคลื่อนไหวตามใจ และซ่อนร่องรอยได้”
“พอล่องหนไปแล้ว แม้แต่ฉันยังหาไม่เจอเลยว่ามันซ่อนอยู่ตรงไหน”
อู๋ไป๋หน้าตาอวดดีเต็มบาตร
“นึกไม่ถึงเลย ด้วยความรู้ของฉัน ยังมีเรื่องที่ทำให้ฉันทึ่งและไม่เข้าใจอยู่ด้วย”
“เอ่าเฒ่า ช่วยดูให้หน่อยสิ ว่าเกราะนี้พอล่องหนแล้วซ่อนอยู่ตรงไหน ฉันใช้ญาณสำรวจก็หาไม่เจอ”
เอ่าหวงพูดเบา ๆ ว่า “อยู่ที่อก”
“อะไรนะ?”
“ชุดเกราะนี้ทำจากวัสดุเดียวกับดาบใหญ่ของนาย คือศิลาฮุนตุน ซ่อนร่องรอยได้ และเกาะกับผิวร่างมนุษย์”
อู๋ไป๋ตกตะลึง “ทำจากศิลาฮุนตุน?”
“เอ่าเฒ่า งั้นหมายความว่า มีเกราะนี้อยู่ ใครก็ทำอะไรฉันไม่ได้แล้วสินะ?”
ดาบใหญ่นั้นก็ทำจากศิลาฮุนตุน แข็งแกร่งจนไม่มีอะไรทำลายได้
เอ่าหวงมองด้วยสายตาเหยียดหยาม “นายคิดมาก จริงอยู่ที่เกราะฮุนตุนนี้แข็งแกร่งไม่มีอะไรทำลายได้ แต่มันก็ไม่ได้ปกป้องนายได้ทุกกรณี”
“นายก็พูดเองว่าแข็งแกร่งไม่มีอะไรทำลายได้ แล้วอะไรล่ะที่จะทำร้ายฉันได้?”