อู๋ไป๋มองกล่องที่วางอยู่ตรงหน้า จากนั้นวางชาม โบกมือเบา ๆ กล่องก็เปิดออก
พลังวิญญาณของเขาฉางไป๋ซานนั้นเข้มข้นมากพอแล้ว แต่เมื่อกล่องเปิดออก พลังวิญญาณในบริเวณนี้ก็ถูกกดทับในทันใด
หินวิญญาณเต็มกล่อง
และเป็นหินวิญญาณขั้นกลางทั้งหมด
อู๋ไป๋แววตาเร่าร้อน กล่องนี้อย่างน้อยก็ร้อยก้อน
พวกสารเลวในหมู่บ้านเกิดใหม่ไปเอาหินวิญญาณมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?
ภายในกล่อง มีการปิดผนึกด้วยหยกชั้นหนึ่ง เพื่อรักษาไม่ให้พลังวิญญาณของหินวิญญาณกระจายออกไป
อู๋ไป๋ปิดกล่อง เงยหน้ามองชายชรา
ชายชรายิ้มบาง ๆ "ตอนนี้มาคุยกันได้หรือยัง?"
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปาก เงินคือพระเจ้า ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
เขาถือชามเดินมาที่หน้าคานหาม
แต่วินาทีต่อมา เขาได้กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง แทบจะอ้วกแตกอ้วกแตน
อู๋ไป๋สูดจมูกฟุดฟิด กลิ่นเหม็นนั้นมาจากคานหาม
คนในคานหามอึรดกางเกงหรือไง? ทำไมถึงเหม็นอย่างนี้?
อู๋ไป๋รู้สึกว่าซุปงูในชามไม่อร่อยขึ้นมาทันที โยนทั้งชามทิ้งไปเลย
เขาปิดจมูกถอยหลังไปสองสามก้าว เหม็นเกินไปจริง ๆ
ชายชราเห็นท่าทางของอู๋ไป๋ สีหน้าก็พลันบูดบึ้ง กำลังจะอ้าปากพูด แต่ในคานหามก็มีเสียงไอดังขึ้น
คำพูดที่ชายชราเกือบจะหลุดออกมาก็ต้องกล้ำกลืนฝืนไว้
ได้ยินเสียงจากคานหามกล่าวว่า "ผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลหมาป่าเขียว รับหินวิญญาณแล้วก็เท่ากับความร่วมมือของเราบรรลุแล้ว กลับคำไม่ได้นะ"
"แน่นอน หินวิญญาณร้อยก้อนนี้เป็นแค่เงินมัดจำ เมื่องานสำเร็จ จะมีอีกสี่ร้อยก้อนมอบให้"