อ๋าวหวงมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เจ้าไม่อยากพบอู๋ไป๋แล้วหรือ"
"อยาก"
"อยากก็ฆ่าพวกมันเสีย"
"โปรดให้อภัย ผู้น้อยมิอาจทำตาม" หลินตั้นจวงตอบเสียงหนักแน่น หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ก็กล่าวต่อ "ข้าไม่มีสิทธิ์พรากชีวิตพวกเขา ยิ่งจะไม่ใช้ชีวิตพวกเขาเป็นเดิมพันเพื่อพบอู๋ไป๋"
แววตาอ๋าวหวงค่อยๆ แหลมคมขึ้น "หากเจ้าไม่ฆ่า ก็จงอยู่ที่นี่ต่ออีกหนึ่งปี"
"หากข้าอยู่ต่ออีกปี ท่านจะไว้ชีวิตพวกเขาได้หรือไม่"
"ได้"
"ตกลง เช่นนั้นข้าจะอยู่ต่ออีกหนึ่งปี"
มุมปากอ๋าวหวงยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ ที่แทบสังเกตไม่ได้
โบกมือเบาๆ คนทั้งสามก็หายวับไป
"ข้าจะช่วยเจ้าหลอมไข่มุกอสูรในร่างกายเดี๋ยวนี้"
อ๋าวหวงกล่าวเรียบๆ ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
คิ้วใบหลิ่วของหลินตั้นจวงขมวดเล็กน้อย "กล้าถามผู้อาวุโส คนทั้งสามยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"
"ยังมีชีวิตอยู่"
หลินตั้นจวงนั่งขัดสมาธิลงทันที "รบกวนผู้อาวุโสด้วย"
อ๋าวหวงค่อยๆ ยื่นมือออก กระแสสีทองสายหนึ่งแทรกเข้าสู่กลางหว่างคิ้วของนาง
หลินตั้นจวงรับรู้ได้อย่างชัดเจน กระแสสีทองเติมเต็มห้วงสมองของนาง ปกป้องเส้นประสาททั้งหมด จากนั้นก็เริ่มหลอมไข่มุกอสูร
ไข่มุกอสูรระเบิดแสงที่น่าสะพรึงกลัว ต้องการขัดขืน แต่ถูกกระแสสีทองกดไว้อย่างง่ายดาย
"รวมจิต รักษาใจ หลอม ดูดซับ ทะลวงผ่าน"
อ๋าวหวงเอ่ยคำสั้นๆ สองสามคำอย่างเรียบเฉย
หลินตั้นจวงไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย เริ่มนำไอมารที่แผ่ซ่านออกจากไข่มุกอสูรเข้าไปในร่างกาย จากนั้นก็เริ่มใช้วิชาอสูรสวรรค์หลอมดูดซับ