อู๋ไป๋เล่าเรื่องให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ฟังแบบกระชับ!
เป็นไปตามคาด ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้นราวกับคนบ้า
เรื่องการแกล้งคนนั้น แม้ซีเหมินอวิ๋นอี้จะไม่มีพรสวรรค์มากนัก แต่ก็สนใจเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะการแกล้งหมู่บ้านเกิดใหม่ เขายิ่งคึกคักราวกับถูกกระตุ้น
ซีเหมินอวิ๋นอี้รีบตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะว่า “เฒ่าอู๋ วางใจได้! ดูสิว่าครั้งนี้ฉันจะแกล้งพวกสารเลวนั่นให้ตายคามือ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว ด้วยความที่เขารู้จักซีเหมินอวิ๋นอี้ดี ทักษะการแสดงของเจ้าหมอนี่พอใช้ได้ แต่เรื่องการแกล้งคนนั้นไร้พรสวรรค์จริง ๆ ถ้าแรงเกินไปก็ถูกจับโป๊ะได้ง่าย
อู๋ไป๋ตอบว่า “ไอ้โง่ อย่าหนักเกิน เอาที่พวกนั้นให้มาก็พอ ถ้าถูกจับได้ จะทำอะไรไม่ได้เลย”
“วางใจได้เลย! เรื่องของฉัน นายสบายใจได้!”
อู๋ไป๋มองคำตอบที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือของเจ้าหมอนี่แล้วปวดหัว รู้สึกกังวลมากกว่า
แต่ทั้งคู่ห่างกันเป็นหมื่นลี้ หมอนี่พ้นจากการควบคุมแล้ว เหนือไกลเกินเอื้อม ทำได้แค่อธิษฐานอย่าให้ถูกจับได้
“ไอ้โง่ จำไว้! อย่าโลภเป็นอันขาด เสี่ยวชิงยังหลอมรวมศิลาสวรรค์อยู่ ถ้านายถูกจับได้ นายหนีได้ แต่เสี่ยวชิงเดือดร้อนแน่”
“รู้แล้ว นายนี่ขี้บ่นจริง”
อู๋ไป๋ได้แต่พูดในใจเงียบ ๆ ว่า ลูกไม่เข้าใจพ่อ
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม “เฒ่าอู๋ นายเจอโอสถวิเศษฟ้าประทานหรือยัง?”
อู๋ไป๋ตอบว่าไม่มี
ซีเหมินอวิ๋นอี้ส่งสติกเกอร์หัวเราะเยาะมาเป็นชุด