อู๋ไป๋มองอ๋าวหวงด้วยสายตาประหลาด “นี่คิดว่านายเข้าใจฉันดีหรือไง”
“การจะเข้าใจใครสักคนมันไม่ง่ายเลย” อ๋าวหวงพูดช้า ๆ “อู๋ไป๋ ที่จริงตัวนายเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง”
“แต่ข้าบอกนายได้อย่างจริงจังเลยว่า นายไม่ใช่หมากในกระดานหรอก ฉู่สวินในฐานะจ้าวแห่งนภาตะวันออก เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของนายได้เลือนรางก็ไม่แปลก”
“แน่นอน เขาแค่รู้ว่านายมีตัวตน แต่ไม่สามารถควบคุมความคิดของนายได้ ส่วนอาวุธเทพเล่มนี้ ก็แค่ของขวัญที่ฉู่สวินทิ้งไว้ให้นาย สานสัมพันธ์ไมตรี”
อู๋ไป๋ถามอย่างไม่เข้าใจ “เขาเทพขนาดนั้นแล้ว จะมาสานสัมพันธ์ไมตรีกับฉันทำไม”
“เพราะในอนาคต นายไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา”
“นั่นก็จริง” อู๋ไป๋หน้าด้านรับเกียรตินี้ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนคำพูด “ไม่ ฉันจะแกร่งกว่าเขาอีก”
มุมปากของอ๋าวหวงกระตุกหลายครั้ง
อู๋ไป๋ได้คำตอบของคำถามในใจแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
“อ๋าวเฒ่า ในเมื่อฉู่สวินอยากประจบฉัน ถึงได้ทิ้งอาวุธเทพนี้ไว้ให้ฉัน แล้วยังทิ้งอย่างอื่นไว้ให้ฉันอีกไหม”
อ๋าวหวงคราวนี้ไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ
อู๋ไป๋กลอกตา ดูท่าแล้วฉู่สวินอยู่ในตำแหน่งที่สูงมากในใจอ๋าวหวง ยอมให้ใครมาดูหมิ่นฉู่สวินไม่ได้
“อ๋าวเฒ่า ฉู่สวินเป็นคนยังไงกันแน่”
แววตาของอ๋าวหวงพลันเหี่ยวเฉาลงเล็กน้อย “ก็แค่เด็กเหลือขอที่ไร้หัวใจคนหนึ่ง หายไปนานขนาดนี้แล้ว ก็ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมข้าบ้าง”