วันรุ่งขึ้น ยามเช้า
อู๋ไป๋เดินออกมาจากห้องของหลินตั้นจวงด้วยสีหน้ากระจ่างใส เดินเร็วจนแทบจะมีลม สีหน้าผ่องใส
ได้สตรีงามอยู่ในอ้อมกอด ฝันก็เป็นฝันหวาน
ตอนกินข้าวเช้า ถังถังทำสีหน้าน่าสงสารน่าเห็นใจ
ถังเป่าเอ๋อร์พูดขำๆ ว่า "เมื่อคืนเธอบ่นทั้งคืนเลยนะ บอกว่าคุณกับพี่สะใภ้ไม่รักเธอแล้ว"
อู๋ไป๋อุ้มนางปลอบอยู่พักใหญ่ ถังถังถึงค่อยดีขึ้น
"หลินฉิงล่ะ?"
อู๋ไป๋สังเกตว่าหลินฉิงไม่อยู่ ปกติเจ้าหมอนี่จะกระตือรือร้นที่สุดตอนกินข้าว
ถังเป่าเอ๋อร์หัวเราะ "คุณก็สั่งให้เขาเฝ้าห้าคนนั่นไม่ใช่เหรอ?"
อู๋ไป๋ตบหน้าผากตัวเอง เรื่องนี้เขาลืมไปสนิทเลย
"พวกเธอกินก่อน ฉันไปดูหน่อย"
เขาคว้าซาลาเปาจึสองลูก กินไปพลางเดินไปที่โกดังด้านหลัง
"ท่านอู๋"
ที่หน้าประตูโกดังมีผู้คุ้มกันของตระกูลหลินเฝ้าอยู่
"เปิดประตู"
อู๋ไป๋เพิ่งเดินเข้าไป ก็ได้ยินหลินฉิงตะโกนลั่นว่า "อยู่นิ่งๆ ให้ท่านพ่อ ไม่อย่างนั้นข้าจะฉี่รดให้ตาย"
อู๋ไป๋ "......"
เดินไปถึงด้านในโกดัง ก็เห็นหลินฉิงถือไม้ท่อนหนึ่งอยู่ในมือ ซีเหมินอวิ๋นอี้กับอีกสี่คนยืนหันหน้าเข้าผนังเรียงเป็นแถว
หลินฉิงเหวี่ยงไม้ฟาดลงบนบั้นท้ายของซีเหมินอวิ๋นอี้ทีหนึ่ง แล้วตวาดว่า "ยืนดีๆ ให้หมด"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันกลับมา สีหน้าโกรธจัดจ้องหลินฉิง
"มองอะไร? ยังจะจัดการพวกแกไม่ได้? กล้ามาก่อกวนที่บ้านข้า กินหัวใจหมีดีเสือดาวเข้าไปหรือไง"
หลินฉิงพูดพลางก็เหวี่ยงไม้อีกครั้ง
"หลินฉิง"
อู๋ไป๋ร้องเรียก