อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า "ตกลง"
พูดจบ เขาก็ไม่ลังเล อู๋ไป๋ช่วยซีเหมินอวิ๋นอี้ปลดปล่อยเชือกเทพจองจำออก
ในชั่วพริบตา พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกจากร่างซีเหมินอวิ๋นอี้ ราวกับพยัคฆ์ร้ายตื่นจากนิทรา
หลินฉิงสีหน้าเปลี่ยนไป แรงกดดันจากซีเหมินอวิ๋นอี้ทำให้เขาทนไม่ไหว เสียงดังหวือ เขาหลบไปหลังอู๋ไป๋
เขาไม่ลืมว่าตัวเองทำอะไรไว้กับซีเหมินอวิ๋นอี้ การหลบหลังอู๋ไป๋จึงปลอดภัยกว่า
"ให้เวลาข้าหนึ่งชั่วยาม" ซีเหมินอวิ๋นอี้กล่าว
อู๋ไป๋พยักหน้า "ข้ารอให้เจ้ากลับสู่สภาพสมบูรณ์ที่สุด ไม่อย่างนั้นการรังแกเจ้าก็ไม่สนุก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเย็นชาอย่างดูถูก มองไปที่หลินฉิงซึ่งกำลังชะเง้อชะแง้อยู่หลังอู๋ไป๋ แล้วกล่าวว่า "ข้ามีเงื่อนไขอีกข้อ"
"อย่าคิดแตะต้องเขา" อู๋ไป๋กล่าวเสียงเย็น
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองหลินฉิงอย่างอาฆาตแค้น ก่อนจะนั่งสมาธิและเริ่มฟื้นฟูพลัง
อู๋ไป๋พาหลินฉิงออกจากโกดัง รอหนึ่งชั่วยาม ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ออกมา
"พร้อมหรือยัง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยื่นมือออกมา "อาวุธของข้า"
พัดพับหยกขาวของเขาหายไป
อู๋ไป๋ครุ่นคิดชั่วครู่ แสงวาบหนึ่ง พัดพับหยกขาวปรากฏในมือ แล้วโยนให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ตามสบาย
หน้าโกดังเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ มีพื้นที่เพียงพอให้ทั้งสองประมือกัน
ทั้งสองเว้นระยะห่าง
ซีเหมินอวิ๋นอี้กำหมัดแน่น มองหลินฉิงด้วยสายตาอาฆาต "รอข้าจัดการอู๋ไป๋เสร็จ เจ้าคือรายต่อไป"