ทั้งสี่คนมีอาการตัวเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว การถูกทำลายพลังวัตรนั้น ทรมานยิ่งกว่าการถูกฆ่าเสียอีก
อู๋ไป๋เยาะเย้ยว่า “เมื่อกี้พวกแกบอกว่า ตราบใดที่ข้าไม่ทำร้ายเจ้านายของพวกแก พวกแกยอมทำทุกอย่างไม่ใช่รึ?”
“เป็นไง? กลัวแล้วล่ะสิ?”
ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แววตาแน่วแน่
หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ตกลง พวกเรายอมทำลายพลังวัตรตนเอง แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเจ้านายของพวกเรา”
อู๋ไป๋ตกใจในใจ เขาอยากจะดูว่า ทั้งสี่คนนี้จะซื่อสัตย์ถึงเพียงนั้นจริงหรือไม่?
“ได้ ข้าสัญญากับพวกเจ้า”
“ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียงในยุทธภพ หวังว่าท่านจะรักษาคำพูด ไม่ทำลายชื่อเสียงของตัวเอง”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น “วางใจเถอะ ประธานอู๋รักษาคำพูดมาโดยตลอด”
ทั้งสี่มองหน้ากันอีกครั้ง จากนั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้น ฝ่ามือเต็มไปด้วยลมปราณภายในหมุนวน แล้วฟาดลงไปยังตำแหน่งตันเถียนบนท้องของตนเองอย่างแรง
“หยุดนะ”
อู๋ไป๋เอ่ยขึ้นทันที
มือทั้งสี่คนชะงัก เงยหน้ามองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ตกใจในใจยิ่งนัก คนทั้งสี่ซื่อสัตย์ถึงเพียงนี้ เมื่อครู่ถ้าเขาไม่เอ่ยปาก คนเหล่านี้คงทำลายพลังวัตรของตัวเองจริง ๆ
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
อู๋ไป๋หยิบขวดเล็กสีขาวโยนไปให้แล้วกล่าวว่า “กินของข้างในซะ”
หนึ่งในนั้นรับขวดเล็กสีขาวไว้ เปิดออกดูพบว่าข้างในเป็นของเหลวใส ไร้สีไร้กลิ่น
“อู๋ไป๋ หวังว่าท่านจะรักษาคำพูด อย่าได้ทำร้ายเจ้านายของพวกเรา”