อู๋ไป๋มองใบหน้าที่งดงามดึงดูดนั้นแล้วยิ้มบาง
ฝ่ายนั้นก็ตั้งสติได้หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มถาม "คุณชายอู๋ ทำไมเป็นคุณล่ะ"
"คุณชายอู๋?"
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเล่นๆ
"คุณชายอู๋มาเพื่อเอาผิดเหรอ การจากไปเงียบ ๆ เป็นความผิดของเหมยอู่เอง เป็นฉันเองที่ผิดต่อเจ้าหุบเขาเจียง"
อีกฝ่ายพูดด้วยความรู้สึมตำหนิตัวเอง
เผชิญหน้ากับสาวงามแบบนี้ แม้ผู้ชายหัวหินก็ต้องอ่อนล้าง
อู๋ไป๋ขมวดตาลงเล็กน้อย...ผู้หญิงนี่ จริง ๆ เป็นนักแสดงชั้นเลิศทั้งนั้น
"ฉันมีเรื่องจะถามนายจริง ๆ นะ เราจะคุยกันที่นี่ หรือเปลี่ยนที่"
"คุณชายอู๋ ด้านหลังมีห้องส่วนตัว เชิญตามฉันมาได้เลย"
อู๋ไป๋เดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องส่วนตัวด้านหลังร้านดอกไม้
ที่นี่ เขาไม่ใช่ครั้งแรกที่มา
"เชิญนั่งค่ะ คุณชายอู๋"
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วนั่งลง
เหมยอู่คล่องแคล่วชงชาให้อู๋ไป๋หนึ่งถ้วย
"ดอกไม้ที่คุณชายอู๋พูดถึงเมื่อกี้นี่ ทางร้านไม่มีนะคะ...คุณชายอู๋จะซื้อไปให้ภรรยาเหรอ ถ้างั้นฉันแนะนำให้ซื้อกุหลาบเลยค่ะ"
อู๋ไป๋จิบชาเบา ๆ แล้วยิ้ม "ดูเหมือนแม่นางเหมยยังฟื้นความทรงจำไม่กลับมาสินะ"
เหมยอู่พยักหน้าเบา ๆ
"แล้วทำไมถึงกลับมาอยู่ร้านดอกไม้นี้ล่ะ"
"ฉันเคยได้ยินเจ้าหุบเขาเจียงเล่าเรื่องราวในอดีตบ้าง ที่นี่เป็นสถานที่ที่เก็บความทรงจำบางส่วนของฉันไว้ สำคัญกับฉันมาก เพราะงั้นฉันเลยกลับมาที่นี่ พยายามหาความทรงจำเดิมคืน"
"หลังจากจากหุบเขาเหมยฮวาไป นายก็อยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ"
"ใช่"
"แล้วทำไมถึงจากไปเงียบ ๆ ล่ะ"
"เป็นความผิดของเหมยอู่เอง ฉันกลัวเจ้าหุบเขาเจียงจะไม่ยอมปล่อยฉันไป และรู้ดีว่าเจ้าหุบเขาเจียงดีกับฉันแค่ไหน...ฉันทนเห็นเจ้าหุบเขาเจียงผิดหวังไม่ได้ เลยต้องใช้วิธีแบบนี้"
อู๋ไป๋วางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ "เสี่ยวเฟย ฝีมือการแสดงไม่เลยนะ ยังจะแสร้งต่อหน้าเจ้านายอีกเหรอ"