หลังเช้ามื้อนั้น อู๋ไป๋ขับรถออกจากภูเขาเฟิ่งหมิง
นานแล้วที่ไม่ได้อยู่หลังพวงมาลัย แม้จะขับช้าสักหน่อย แต่ความรู้สึกก็ยังฟินไม่เบา
อู๋ไป๋ออกจากบ้านเพราะระหว่างกินข้าวเช้า หลินตั้นจวงได้เตือนความจำเขา......ว่าเขายังมีบริษัทอยู่แหน่งหนึ่ง
อู๋ไป๋จอดรถเรียบร้อยแล้วเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ ซื้อของฝากไปหลายอย่าง
ในโลกนี้คนที่เขารู้สึกผิดก็มีน้อยเหลือเกิน
หยวนเจิงเป็นหนึ่งในนั้น
ที่สำคัญคือเขาเป็นหนี้บุญคุณคนนี้มามากเหลือเกิน
อู๋ไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวเข้าประตูบริษัท
แต่รปภ.ไม่รู้จักอู๋ไป๋เลยสักนิด คุยกันไปพักใหญ่ก็ไม่ยอมให้เข้า
ถ้าไม่เห็นว่าอู๋ไป๋มีบุคลิกและหน้าตาไม่ธรรมดา นานไปคงโดนขับออกไปแล้ว
"ช่วยบอกพนักงานหน้าอาคารให้โทรหาผมหน่อยสิ ผมเป็นเพื่อนของผู้จัดการหยวนจริง ๆ"
อู๋ไป๋รู้ทั้งขำทั้งขบเคี้ยว
พนักงานต้อนรับหน้าอาคารกลับสุภาพมาก เหตุผลหลักคืออู๋ไป๋หน้าตาดีเกินไป
หน้าตาดีคือความยุติธรรม
ดังนั้นพนักงานต้อนรับจึงโทรไปถามหนึ่งครั้ง
สายถูกต่อไปยังเลขาของหยวนเจิง
"บอกว่าใครนะ?"
ในห้องเลขา เสียงหญิงสาวสวยสดใสดังขึ้นสูงผิดปกติ สีหน้าเปี่ยมความประหลาดใจ
"เขาบอกว่าชื่ออู๋ไป๋"
พนักงานต้อนรับยืนยันซ้ำแล้วกล่าว
"คุณรอแป๊บนะ ยังวางสายไม่ได้"
หญิงสาวสวยสดใสวิ่งกระชากเข้าไปในห้องผู้จัดการใหญ่
หยวนเจิงกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่เดินเข้ามา แล้วด่าว่า "เข้ามาแล้วไม่รู้จักเคาะประตูก่อนหรือไง?"
"คุณพ่อ ลูกมีเรื่องด่วน!"
สาวคนนี้คือลูกสาวของหยวนเจิงนั่นเอง
หยวนเจิงทำหน้านิ่งว่า "พ่อเคยบอกหรือยังว่าอยู่ในบริษัทต้องเรียกพ่อว่าผู้จัดการหยวน?"
"คนล้าสมัย" หญิงสาวบ่นพึมพำเบา ๆ
"นี่พูดอะไรนะ?"
"ผู้จัดการหยวน ลูกมีเรื่องสำคัญจริง ๆ ......เมื่อกี้พนักงานหน้าอาคารโทรมาบอกว่ามีคนชื่ออู๋ไป๋ขอพบคุณ"