อู๋ไป๋ลูบจมูกแล้วเดินตามออกไป
ซีเหมินยุนอี้กับพวกนั้นชะโงกหน้าเข้ามาแบบสมใจสุด ๆ พวกเขาชอบดูอู๋ไป๋ถูกต่อว่ามากที่สุด
อู๋ไป๋ออกมาเห็นไป๋ซูหลิมยืนรออยู่ไม่ไกล
อู๋ไป๋เดินกระตุกไปอย่างเชื่องช้า "ป๊ะ มีธุระอะไรกับผมเหรอ"
"เด็กผู้หญิงคนนั้นในบ้านมันเรื่องอะไร"
"ป๊ะ หล่อนเป็นลูกของเพื่อนครับ มาเที่ยวอยู่สักพัก"
ไป๋ซูหลิมทำหน้านิ่ง "อู๋ไป๋ อายุแกเนี่ย กับอายุของเด็กคนนั้น อย่าเอามาเกาะกลุ่มกันเลย... ถ้าหล่อนเป็นผู้ชายป๊ะจะไม่ว่าอะไร"
"ตอนนี้แกรวยและมีอิทธิพล ยิ่งเป็นแม่เหล็กสำหรับผู้หญิง อย่าลืมว่าแกมีครอบครัวแล้ว ต้องรู้จักเลี่ยงให้คนสงสัย"
"คุณหลินใจกว้างไม่พูดอะไรก็จริง แต่ในใจแกต้องมีสติ อย่าได้ใจเพราะคุณหลินนิสัยดีแล้วทำอะไรไม่ยั้งคิด... แกพาเด็กสาวกลับบ้านมาแบบนี้ทันที คุณพ่อคุณแม่ภรรยาแกปากไม่พูด แต่ในใจจะไม่คิดอะไรเหรอ"
อู๋ไป๋ฝืนยิ้มขื่นในใจ พยักหน้ารับอ้อนออก "ป๊ะพูดถูกครับ ผมคิดไม่ครบเอง"
"อีกอย่าง ที่พวกแกเรียกกันนี่มันชื่ออะไรกัน ยังเรียกว่าเจ้านายอีก แกคิดว่าแกคือเจ้าที่ดินผู้ดีเก่าเหรอ เปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้คนเข้าใจผิด"
"ครับ ผมจะให้หล่อนเปลี่ยนพอกลับเข้าไป"
ไป๋ซูหลิมโบกมือ "เอาเถอะ ให้เขาเที่ยวอีกไม่กี่วันแล้วรีบกลับไปเถอะ อย่าให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมา"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"ต่อจากนี้ห้ามพาผู้หญิงกลับมาบ้านอีก ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของคุณหลิน เข้าใจไหม"
"ป๊ะ ผมเข้าใจแล้วครับ!"
ไป๋ซูหลิมพยักหน้า "เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปได้"
อู๋ไป๋เดินกลับมาอย่างหมดสภาพ
ซีเหมินยุนอี้ทำหน้าแหย่ใส่อู๋ไป๋ เต็มหน้าไปด้วยความสมใจ
ก่อนหน้านี้พวกเขาแอบฟังอยู่ริมกำแพง การที่อู๋ไป๋ถูกดุนั้นพวกเขาไม่พลาดแม้แต่คำเดียว