สายตาของอู๋ไป๋เลื่อนไปยังหลิวอิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างซีเหมินอวิ๋นอี้ด้วยสีหน้าลำบากใจ "เกิดอะไรขึ้น นายควรถามเธอมากกว่า"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองไปทางหลิวอิงเอ๋อร์
หลิวอิงเอ๋อร์ทั้งลำบากใจทั้งน้ำตาคลอ "ซีเหมิน คุณไม่เชื่อฉันเหรอ"
แววตาของซีเหมินอวิ๋นอี้ปรากฏความลังเลใจ สุดท้ายก็เม้มริมฝีปากแน่น น้ำเสียงค่อนข้างแข็งกระด้าง "ฉันอยากเชื่อคุณมาก แต่ฉันเชื่อไอ้เฒ่าอู๋มากกว่า"
"ไอ้เฒ่าอู๋บอกว่าคุณถูกเผ่าเหยียนหลิงสิงสู่ งั้นก็ไม่มีทางผิดพลาดแน่"
สีหน้าของหลิวอิงเอ๋อร์เปลี่ยนไป จ้องเขม็งไปที่ซีเหมินอวิ๋นอี้ "คุณพร่ำบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ แต่คุณกลับไม่มีความเชื่อใจให้ฉันเลยสักนิด"
"อิงเอ๋อร์ ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณ แต่ปัญหามันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ต้องแก้ปัญหา หรือคุณไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าถูกเผ่าเหยียนหลิงสิงสู่"
หลิวอิงเอ๋อร์พูด "ถ้าฉันบอกว่าไม่รู้ คุณจะเชื่อไหม"
"ผมเชื่อ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันไปทางอู๋ไป๋ "ไอ้เฒ่าอู๋ อิงเอ๋อร์อาจจะไม่รู้เรื่องเลยก็ได้..."
ทว่า อู๋ไป๋กลับฟาดฝ่ามือใส่เขาทันที
ซีเหมินอวิ๋นอี้ไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ในแววตากลับมีความเศร้าสลดล้ำลึก
ตูม!
คลื่นฝ่ามือกวาดใส่
หลิวอิงเอ๋อร์ร้องอึก กระอักเลือด พุ่งชนประตูห้องพังทะลุออกไปข้างนอก
ร่างอู๋ไป๋เคลื่อนวูบ มาถึงด้านนอก พบว่าหลิวอิงเอ๋อร์หนีเข้าไปในลิฟต์แล้ว
ทนตีดีจริง
เล่ยมู่มู่ตามออกมา "พี่อู๋ไป๋ จะตามไหม"