"ใครทำร้ายอิงเอ๋อร์กัน? ครั้งนี้ฉันจริงจังนะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แย้ง
หลิวอิงเอ๋อร์พูดอย่างเขินอาย: "ฉันว่าซีเหมินก็ดีนะ"
หลิวอิงเอ๋อร์พูดขนาดนี้แล้ว เฉินฟ่างก็เงียบไปทันที
"พี่ซีเหมิน ถึงเราจะเป็นเพื่อนกัน แต่ถ้าแกกล้าทำไม่ดีกับอิงเอ๋อร์ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่"
เฉินฟ่างได้แต่ทิ้งคำขู่ไว้ แล้วก็เงียบไป
"อิงเอ๋อร์ มานั่งนี่สิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หน้าบาน จับมือหลิวอิงเอ๋อร์เดินมานั่งลง แถมยังเอาใจใส่ช่วยรินน้ำให้ด้วย
จากนั้นก็หันไปทางอู๋ไป๋ ทำท่าทำทาง: "อู๋เพื่อน แสดงความยินดีกับฉันหน่อย!"
อู๋ไป๋ยักไหล่: "ยินดีด้วย!"
"ฮ่าๆๆ... เป็นพี่น้องกันจริงๆ!"
หลิวอิงเอ๋อร์มองไปทางเหลยมู่มู่ ถามด้วยความสงสัย: "อู๋ไป๋ นี่ภรรยาของนายเหรอ?"
ใบหน้าสวยของเหลยมู่มู่แดงซ่าน รีบส่ายหน้า: "ฉันเป็นน้องสาวของพี่อู๋ไป๋ค่ะ"
"โอ้ ขอโทษนะ!"
"ไม่เป็นไรค่ะ!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้องบอก: "ไป วันนี้พวกเราไปกินข้าวใหญ่กัน ฉลองที่ฉันหลุดจากสถานะโสดแล้ว"
อู๋ไป๋และคนอื่นๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน
พวกเขาหาร้านอาหารแห่งหนึ่ง กินดื่มกันจนถึงเที่ยงคืนกว่าจะแยกย้าย
ที่ทำให้อู๋ไป๋ประหลาดใจคือ ไอ้ลามกซีเหมินอวิ๋นอี้ดันไปส่งหลิวอิงเอ๋อร์ที่บ้าน
ระหว่างทางกลับโรงแรม อู๋ไป๋พูดแขวะ: "ฉันนึกว่าแกจะลากสาวหลิ่วไปเปิดโรงแรมซะอีก"
"พูดอะไรน่ะ? ฉันเป็นคนแบบนั้นเสียเมื่อไหร่? ครั้งนี้ฉันจริงจังนะ เกิดจากใจ หยุดที่มารยาท ที่นายพูดมาอย่างนี้มันเป็นการดูถูกอิงเอ๋อร์"