ต่อให้อู๋ไป๋จะโง่แค่ไหน ตอนนี้ก็รู้ตัวแล้ว
หลินตั้นจวงกับถังถังไม่ได้เป็นอะไรเลย นี่คือแผนที่เธอวางไว้แต่แรก เพื่อล่อให้เขามาที่นี่
ตอนนี้เรื่องรูปนั่นก็อธิบายได้ง่ายแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาถูกหลินตั้นจวงขอแต่งงาน
เดิมทีเขากำลังปรึกษากับหลินฉิงและเหลียงหย่วนเรื่องขอแต่งงาน ไม่คิดเลยว่าจะถูกหลินตั้นจวงขอแต่งงานกลับ
หลินตั้นจวงเดาทางที่เขาคิดจะเดินได้ก่อน
อู๋ไป๋ยิ้มขม ๆ แผนการนี้มีแต่หลินตั้นจวงถึงจะทำออกมาได้
หลินตั้นจวงยื่นมือออกมา ยิ้มบาง ๆ “ท่านอู๋ ยังรออะไรอีกล่ะ? ตอนนี้จะกลับคำก็ไม่ทันแล้วนะ”
แต่อู๋ไป๋กลับโยนกล่องแหวนเพชรในมือทิ้งไปทันที
หลินตั้นจวงหน้าซีดเผือด มองอู๋ไป๋ด้วยความตึงเครียด
อู๋ไป๋หันหลังเดินจากไป
หลินตั้นจวงตกใจมาก ดูท่าอู๋ไป๋จะโมโหแล้ว
“อู๋ไป๋”
เธอรีบวิ่งตามไป
กลับเห็นอู๋ไป๋เดินไปได้สองก้าว ก็หันหลังกลับมาทันที คุกเข่าข้างเดียว มือมีแหวนสีดำสนิทปรากฏขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันตกลงรับคำขอแต่งงานของเธอ แต่เธอต้องใส่แหวนที่ฉันเตรียมไว้”
หลินตั้นจวงมองแหวนสีดำในมืออู๋ไป๋ ถึงจะรู้ว่าตัวเองถูกอู๋ไป๋หลอกเข้าแล้ว
“ฮึ คุณหนูไม่แต่งแล้ว”
หลินตั้นจวงหันหลังเดินหนี
อู๋ไป๋ร้อนใจ รีบเข้าไปคว้าตัวหลินตั้นจวงไว้
“เฮ้ย! ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง? เธอหลอกฉันจนหัวหมุนเลยนะ จะให้ฉันแกล้งเธอบ้างไม่ได้เหรอ”
หลินตั้นจวงไม่ได้คิดจะเดินหนีจริง ๆ โกรธแล้วพูดว่า “นายยังโยนแหวนเพชรที่ฉันเตรียมไว้ทิ้งอีก”