วันแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ
ผ่านไปแล้วสามวันในพริบตา
อู๋ไป๋นอนเอกเขนกอย่างเกียจคร้านบนโซฟา หลินตั้นจวงดึงแขนเขา พยายามลากให้ลุกขึ้น แต่เขาแกล้งอืด เธอลากไม่ขึ้นเลย
“เลิกเล่นได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันเวลาแล้วนะ!”
“ทำไมฉันต้องรับคำท้าของฮาราดะชินอิจิ แล้วยังต้องไปสู้กันที่ภูเขาฟูจิอีก ให้เกียรติมันเกินไปแล้ว”
อู๋ไป๋กำลังจะออกเดินทางไปประเทศหมู่เกาะอีกแล้ว
แต่เขาไม่อยากไปจริง ๆ
“ถ้าไม่ไปเดี๋ยวนี้ จะขึ้นเครื่องไม่ทันจริง ๆ นะ”
อู๋ไป๋บ่นว่า “ยัยเมียเสือ ไหนใครใช้ให้สามีไปชกต่อยล่ะ?”
หลินตั้นจวงทั้งโมโหทั้งขำ บีบแขนเขาแรง ๆ สองสามที
“นี่ไม่ใช่ไปชกต่อยนะ แต่ไปสร้างชื่อให้ประเทศ รักจ้ะ สามี!”
หลินตั้นจวงยกมือขึ้นทำท่ารูปหัวใจเหนือศีรษะทันที
อู๋ไป๋หลุดขำออกมา เขาเพิ่งเคยเห็นหลินตั้นจวงทำท่าน่ารักแบบนี้เป็นครั้งแรก
หลินตั้นจวงเองก็เขินอาย แก้มเนียนขาวของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ
“รีบตื่นเถอะ”
“งั้นจูบฉันหน่อยสิ”
หลินตั้นจวงจำยอม หน้าแดงพลางจูบแก้มอู๋ไป๋ฟอดหนึ่ง
อู๋ไป๋ดีดตัวลุกขึ้นทันควัน “เมียจ๋า รอเลย เดี๋ยวผมไปฟันฮาราดะชินอิจิให้”
พูดจบก็เดินฮึกเหิมองอาจออกไป ทิ้งให้หลินตั้นจวงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
อู๋ไป๋ไปเมืองหลวงก่อน ไปสมทบกับเหลยมู่มู่ จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นเครื่องบินไปประเทศหมู่เกาะด้วยกัน
สี่ห้าชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงประเทศหมู่เกาะ