แสงไฟจ้าจ้าส่องสว่างขึ้นมาอย่างกระทันหัน ไฟเหลืองอุ่นๆ แผ่กระจายไปทั่วบ้านพักแสงยามเย็นในพริบตา เผาให้ลานบ้านที่มืดมิดเมื่อครู่สว่างจ้าขึ้นมาทั้งหมด
แสงที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้ผู้คนที่กำลังหมกมุ่นอยู่ในเรื่องไซอิ๋วสะดุ้งกลับมามีสติ หลังจากความงุนงงชั่วครู่ เสียงโห่ร้องก็ดังระเบิดขึ้นมาพร้อมกัน
“ไฟมาละ! ในที่สุดไฟก็มา!”
“สว่างซะที เมื่อกี้มืดๆ ฟังนิทานอยู่ ฟังเพลินมาก!”
“คราวนี้สบายใจละ นึกว่าจะมืดทั้งคืนซะอีก”
ทุกคนหัวเราะกันเสียงดัง บ้างก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย บ้างก็กลับเข้าห้องไปชาร์จโทรศัพท์ เมื่อกี้ที่เงียบๆ ฟังนิทานกันอยู่ตั้งร้อยกว่าคน ตอนนี้เหมือนโดนกดปุ่มเปิดเครื่อง เสียงอึกทึกก็กลับมาอีกครั้ง
สวีจือโจวมองดูแสงไฟที่กลับมาสว่างไสวทั่วลานบ้าน ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก้อนหินในใจก็หล่นลงที่พื้นในที่สุด
แต่เขาไม่ได้อยู่นิ่งเฉย
เขาหันไปทางเคาน์เตอร์หน้า แล้วโบกมือเรียก ชุยเหอกำลังยืนอยู่ที่ปากประตูห้องโถง เห็นสวีจือโจวโบกมือ ก็รีบวิ่งน้อยๆ เข้ามาหา
“เจ้าของร้าน มีอะไรเหรอ?”
“ไปบอกเจิ้งหยางหน่อย ว่าอย่าเพิ่งรีบไป เดี๋ยวฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” สวีจือโจวพูด
“ได้เลย” ชุยเหอหันหลังวิ่งไปทางหลังลานบ้าน
สวีจือโจวเพิ่งจะหันสายตากลับมา ยังไม่ทันได้คิดเรื่องอื่น เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากทางปากประตู
“เจ้าของร้าน! เล่าต่อสิ! แล้วยังไงต่อ!”