สวีจือโจวหันหลังเดินตรงไปยังลานหลังบ้าน
ลานหลังบ้านไม่ใหญ่ ติดกับกำแพงด้านหลังของครัว ปกติใช้เก็บข้าวของเบ็ดเตล็ด ตอนนี้มีคนคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ใต้กำแพงข้างตู้มิเตอร์ไฟฟ้า คนคนนั้นคือเจิ้งหยาง
เขากำลังกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นสวีจือโจวเดินมา ก็รีบโยนเปลือกแตงโมในมือลงถังขยะข้างๆ ลุกขึ้นใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วยิ้มกว้างใส่สวีจือโจว "เฮ้ย! เถ้าแก่สวี!"
สวีจือโจวเห็นท่าทางเขาแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ถามว่า "พี่เจิ้ง นี่มันอะไรกัน... เอ้ย เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ฟิวส์ถึงตัดล่ะ?"
เจิ้งหยางชี้ไปที่ตู้มิเตอร์ไฟฟ้าอธิบายว่า "พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้คนเยอะเกินไป ปริมาณการใช้ไฟฟ้าเยอะเกินจนไม้นั้นแหละ"
เขานับนิ้วให้สวีจือโจวฟัง "บ้านนายมีห้องทั้งหมดสิบห้าห้อง แต่ละห้องมีแอร์ เครื่องทำน้ำอุ่น เครื่องซักผ้า เครื่องอบผ้า ลานนอกบ้านก็มีไฟประดับเป็นสายๆ เยอะแยะ บวกกับไฟบนดาดฟ้าอีก แล้วก็เตาใหญ่ในครัวกับตู้เย็นอีก คืนนี้เปิดพร้อมกันทั้งหมด เซอร์กิตเบรกเกอร์มันรับไม่ไหว เลยตัดทันที"
เจิ้งหยางพูดไปก็หัวเราะแห้งๆ ไป "ตอนนั้นก็ผิดฉันเอง ตอนรีโนเวทใครจะไปคิดว่านายเปิดกิจการวันแรกจะเต็มทุกห้องได้? ตอนนั้นฉันติดเซอร์กิตเบรกเกอร์ตามโหลดมาตรฐานเกสต์เฮาส์ทั่วไป ใครจะไปรู้ว่านายปุ๊บปั๊บเต็มบ้านได้ขนาดนี้"
สวีจือโจวฟังจบก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "งั้นแบบนี้ไม่ได้นะ—"