คนที่ต่อคิวอยู่ต่างก็ยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
เป็นผู้ใหญ่กันทั้งหมด ไม่มีใครแซงใคร ต่างเรียงกันต่อเป็นแถวยาวเหยียดจากมุมตะวันออกเฉียงเหนือคดเคี้ยวไปจนถึงกลางลานตากข้าว
บางคนยื่นคอไปมองข้างหน้า บางคนก้มหน้าสูดจมูกฟุดฟิด บางคนหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปแถวคน แล้วก็พึมพำไปด้วยว่า “พี่น้องดูขบวนนี้สิ คนเป็นพันต่อคิวรับเนื้อแกะ แบบนี้เคยเห็นกันไหม?”
คนที่อยู่หัวแถวได้รับจานก่อน พนักงานคนหนึ่งส่งจาน อีกคนหนึ่งคีบเนื้อแกะ เนื้อแกะที่หั่นเป็นชิ้น ๆ เรียงซ้อนกันเต็มจานจนล้น ไขมันแวววาวภายใต้แสงไฟ น่าทานสุด ๆ
หนุ่มคนแรกที่ได้รับจาน เขาถือจานเนื้อแกะที่เต็มจนพูน ก้มลงสูดดมแล้วเงยหน้าขึ้น ร้องเสียงดังลั่น “โคตรจะดี! กลิ่นนี้แท้จริงสุด ๆ!”
สาวที่อยู่ข้างหลังเขายืดคอเข้ามาดูเนื้อในจานของเขา แล้วกลืนน้ำลาย “หลบไปหลบไป! ฉันน้ำลายไหลจะแย่อยู่แล้ว!”
หนุ่มคนนั้นหัวเราะร่าแล้วถือจานเดินออกไป พอเดินไปได้สองก้าวก็ถูกเพื่อนที่เดินผ่านมาดักไว้ ทั้งคู่เข้ามาหากันก่อนจะหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปคู่กันหนึ่งรูป จากนั้นก็หยิบเนื้อคนละชิ้นเข้าปาก เคี้ยวไปสองสามคำ ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกายพร้อมกัน ยกนิ้วโป้งให้กันและกัน มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร แล้วเคี้ยวต่อ
แถวเคลื่อนตัวเร็วมาก คนพันกว่าคนฟังดูเยอะ แต่ช่างหกเจ็ดคนช่วยกันแจกพร้อม ๆ กัน เป็นสายพานการผลิต คนหนึ่งส่งจาน คนหนึ่งคีบเนื้อ ทำงานประสานกันอย่างลงตัว ไม่ถึงสิบนาที แถวก็สั้นลงเกือบหนึ่งในสามแล้ว