หานเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางมือลง มองไปทางสวีจือโจว: "อาจารย์สวี ยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมคะ? ฉันไปเอาอาหารให้อาจารย์ไหม?"
สวีจือโจวโบกมือ: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันให้คนไปเอาของให้แล้ว"
หานเสี่ยวเสี่ยวได้ยินก็พยักหน้า ไม่ได้ยื้อต่อ
หลายคนคุยเรื่องแกะย่างทั้งตัวต่อไปอีกไม่กี่ประโยค ฟานยงจวินถามเหอปิงชวนว่าคืนนี้ไหวไหมที่จะยืนตลอดงาน สวีจือโจวบอกว่าเถ้าแก่จ้าวฝั่งนั้นยังมีแกะอีก 30 ตัว กินกันอิ่มแน่ โจวล่างเสริมว่าวิดีโอที่ถ่ายไว้คืนนี้ตัดออกมาแน่นอน พรุ่งนี้ปล่อยออกไปไม่ระเบิดก็คงไม่ธรรมดา หลายคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย บรรยากาศผ่อนคลายมาก
ไม่ผอมนอนหมอบอยู่กับพื้น หัวหนุนบนอุ้งเท้า แต่หูตั้งตลอดเวลา สายตาเหลือบมองไปทางผู้คนที่เดินไปมา เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
ไม่นาน หลัวฟานก็ถือถาดใหญ่เบียดออกมาจากแถวที่ต่อคิวกัน ถาดปิดด้วยฟอยล์อลูมิเนียม น้ำมันซึมออกมาตามขอบ มองเห็นของที่ห่ออยู่ข้างในเลือนราง ขนาดไม่เล็กเลยทีเดียว
หลัวฟานวิ่งสองสามก้าวเข้าไปในเพิง วางถาดลงกลางโต๊ะกลมอย่างมั่นคง หอบหายใจสองสามที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "เถ้าแก่! ของท่าน!"
สวีจือโจวก้มลงมอง ก็อึ้งไปทั้งคน เขาใช้มือเปิดฟอยล์ออกมุมหนึ่ง เผยให้เห็นขาแกะย่างทั้งขาชิ้นโต เงยหน้าขึ้น ถามด้วยความงง: "ไวขนาดนี้เลย?"
หลัวฟานยิ้มจนปากแทบฉีก: "พวกเขาจำผมได้ ให้ผมรับก่อน"
สวีจือโจวก้มลงมองขาแกะนั้นอีกครั้ง สีหน้าจากตกใจกลายเป็นขำไม่ออก: "แล้วทำไมตรง ๆ เอาแต่ขาแกะมาให้ฉันล่ะ?"