หานเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ก้มตัวหายใจหอบอยู่สองสามที พอหายใจคล่องแล้วก็ยืดตัวขึ้น ยิ้มมองคนกับหมาโต้ตอบกัน น้ำเสียงมีเชิงหยอกเย้าเล็กน้อย: "พี่สวี ไม่ผอมมันติดคุณเกินไปแล้วนะ ฉันบอกว่ามันเป็นหมาเด็กติดพ่อ มันยังหันมาฮ่าใส่ฉันเลย"
สวีจือโจวได้ยินก็ก้มลงมองไม่ผอม ไม่ผอมกำลังเงยหน้าค้อนมองเขา ลิ้นห้อยออกมา ตาปริ๊งใส หางยังกระดิกช้า ๆ อยู่
สวีจือโจวอดไม่ได้ยื่นมือไปขยี้หัวมันอีกที แล้วเงยหน้ามองหานเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มพูด: "เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโตนี่นา"
หานเสี่ยวเสี่ยวได้ยินคำนี้ ก็ยิ้มแล้วพูดต่อ: "พี่สวี เพลงเมื่อกี๊เพราะมาก! ตอนนี้ในหัวฉันยังวนท่อนฮุกนั้นอยู่เลย หยุดไม่ได้จริง ๆ"
สวีจือโจวได้ยินคำชมก็มีความสุข เอ่ยขึ้น: "ขอบคุณนะ"
พูดจบ เขาหันไปมองเฉินยงหมิงที่เดินมาทางนี้ เพิ่งจะอ้าปากเรียกหัวหน้าส่วนเฉิน เฉินยงหมิงก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
เขาหัวเราะแหะ ๆ น้ำเสียงมีเชิงภูมิใจนิด ๆ: "เรื่องเวทีใช่มั้ยล่ะ? เมื่อกี้เอฟเฟกต์พวกคุณบนเวทีสารวัตรเห็นหมดแล้ว เขาเรียกผู้ใหญ่บ้านกับพวกไปหารือกันแล้วล่ะ ผู้อำนวยการฟั่นทำงานไวอยู่แล้ว ตอนนี้เดาว่าแผนคงสรุปได้เกือบหมดแล้ว"
สวีจือโจวรู้สึกอุ่น ๆ ในใจ เขานึกไว้แล้วว่าจะหาช่วงเวลาพรุ่งนี้ไปคุยกับฟานยงจวินเรื่องอัปเกรดเวที แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฝั่งนั้นก็ลงมือทำกันแล้ว
"ไป ฉันพาไปดู" เฉินยงหมิงตบไหล่เขา "ได้ฟังด้วยเลย มีความคิดอะไรก็เสนอหน้างานไปเลย สะดวกกว่าฝากคำไปมาทีหลัง"
สวีจือโจวไม่รีรอ พยักหน้า แล้วหันไปมองหานเสี่ยวเสี่ยวอีกที หานเสี่ยวเสี่ยวรีบโบกมือ: "พวกคุณไปทำธุระเถอะ ฉันกลับเกสต์เฮาส์ไปตัดคลิปก่อน ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน"