สวีจือโจวจูงไม่ผอมกลับมาที่บ้านพัก
พอเข้าห้อง เขาก็เปลี่ยนน้ำสะอาดให้ไม่ผอมก่อน เห็นมันก้มหน้าก้มตากลืนน้ำอย่าราวกับไม่ได้ดื่มมานานหลายวัน ถึงได้เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ
น้ำร้อนสาดลงมาจากบนศีรษะ ไหลตามบ่าลงไป ความเหนื่อยล้าทั้งวันพลอยคลายลงไปบ้าง เขาปิดน้ำ เช็ดตัว เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วนอนลงบนเตียง สมองเริ่มหมุนเรื่องเพลงนั้น เพลงอะไรดีที่จะเขียนให้เสี่ยวเจียงพวกนั้น เพลงจังหวะเร็ว? หรือช้าๆ กัน? ท่อนเปิดจะเริ่มยังไง ฮุกจะเดินทิศทางไหน……
ความคิดยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่าง หนังตาก็หนักจนยกไม่ขึ้นแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองจะทนได้อีกสักพัก แต่ไม่ถึงไม่กี่นาที ลมหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอ ร่างกายหดเข้าหาผ้าห่ม แล้วหลับไปอย่างสนิท
ไม่ผอมนอนหมอบอยู่บนผ้าห่มที่ปลายเตียง คางวางบนขาหน้า หูขยับเป็นบางครั้ง ได้ยินเสียงลมพัดใบไม้นอกบ้านก็หยุดนิ่งอีกครั้ง
และในเวลานี้ ติ๊กต็อกปะทุแล้ว
ตั้งแต่ตอนสองทุ่มกว่าที่สวีจือโจวเริ่มเล่านิทานที่ลานตากข้าว วิดีโอของนักท่องเที่ยวในงานก็ไม่ขาดสาย
บางคนยกมือถือถ่ายเขานั่งอยู่บนเวทีจากด้านข้าง พร้อมคำบรรยายว่า คนเป็นพันกว่าคนฟังเถ้าแก่สวีเล่านิทาน บรรยากาศสุดยอดมาก
บางคนถ่ายช่วงที่เขาเล่าถึงตอนปีศาจกระดูกขาว แล้วคนข้างล่างกลั้นหายใจกันทั้งงาน พร้อมคำบรรยายว่า ทั้งงานเงียบกริบ มีฉันคนเดียวที่ตกใจจนหดคอ