เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมา พลางยิ้มพูดว่า "งั้นแบบนี้ละกัน พรุ่งนี้ผมแต่งเพลงให้เสี่ยวเจียงกับเหวินหยวนพวกเขาสักสองสามเพลง ให้พวกเขามาร้องให้ทุกคนฟัง ยังไงผมก็ไม่ใช่นักร้องอาชีพ ร้องได้ไม่ดีเท่าพวกเขาหรอก"
พอพูดจบ คนข้างล่างต่างไม่พอใจกันยกใหญ่
"ไม่ได้!"
"เถ้าแก่สวีร้องเพราะมาก!"
"เราอยากฟังคุณร้อง!"
"ใช่ ๆ! คุณร้องเพราะกว่าพวกเขาอีก!"
ไม่ใช่แค่คนข้างล่างที่ไม่พอใจ ถึงขนาดเสี่ยวเจียงกับเจ้าเหวินหยวนทั้งสี่คนก็เริ่มร้อนใจ
เจ้าเหวินหยวนรีบโบกมือ ปากก็ตะโกนใส่ไมโครโฟน "ไม่ ๆ ๆ เถ้าแก่สวี คุณร้องเพราะกว่าพวกเรามาก!"
เสี่ยวเจียงก็รีบพยักหน้าเช่นกัน "ใช่ ๆ เถ้าแก่สวีร้องเพราะสุด ๆ พวกเราสู้คุณไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว!"
เจิ้งป้อานกับเหอจ้งผิงก็ยืนพยักหน้าไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีเห็นด้วย
พวกเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ
เพลงที่สวีจือโจวร้องเมื่อกี้ ไม่ว่าจะเป็นทำนองหรืออารมณ์ เข้มข้นกว่าพวกเขาอยู่มาก
แล้วนั่นก็เป็นเพลงใหม่ด้วยนะ! เพลงใหม่ที่เถ้าแก่สวีแต่งเอง!
เทียบกับเขาแล้ว ฝีมือระดับพวกเขาไม่มีทางสู้ได้เลย
สวีจือโจวฟังเสียงตะโกนทั้งจากข้างล่างและบนเวที อดหัวเราะไม่ได้
เขารีบยกมือโบกอีกครั้ง ผู้คนก็ค่อย ๆ เงียบลง
"เอาน่า ๆ อย่าเถียงกันเลย" สวีจือโจวยิ้มพูด "พรุ่งนี้ถ้าผมว่าง จะขึ้นไปร้องให้ฟังสองเพลง แต่หลัก ๆ ก็ให้เด็ก ๆ พวกนี้ร้อง พวกเขามีพลังมากกว่าผม แล้วก็ร้องได้ดีกว่าผมด้วย"