หกโมงครึ่งกว่า บนระเบียงชั้นดาดฟ้า ทั้งสี่คนก็เสร็จงานกันในที่สุด
เว่ยเฉิงเจ๋อเก็บอุปกรณ์กล้องอย่างทะนุถนอม ส่วนคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก ฟุตเทจวันนี้ถ่ายกันได้ราบรื่นเป็นพิเศษ
"ไปเถอะ ไปเถอะ ลงไปดูพี่สวีทำอะไรอร่อย ๆ ไว้" จี้หลินชวนยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินลงไปก่อนเป็นคนแรก
ทั้งสี่คนเดินลงบันไดตามกัน พอลงมาถึงโถงใหญ่ชั้นล่าง ก้าวเท้าก็หยุดพร้อมกันทันที
กลิ่นหอมเข้มข้นชวนน้ำลายไหลราวกับมีมือยาว ๆ ยื่นเข้ามาดึงดูดจมูกโดยตรง รุนแรงไม่ยอมให้มีโอกาสปฏิเสธแม้แต่น้อย
"หอมเกินไปแล้ว..." เวินจิงซู่อดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้ เสียงเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม
สวีจือว่านสูดจมูกตามด้วย: "ฉันกินที่เมืองเก่ามาหลายมื้อ ไม่มีมื้อไหนหอมเท่านี้เลย"
สวีจือโจวเดินออกจากครัวพอดี ถือชามซุปร้อน ๆ ที่เพิ่งยกออกจากเตา พอเห็นทั้งสี่คนยืนแข็งอยู่หน้าประตูโถงใหญ่ราวกับถูกกลิ่นตรึงเอาไว้ ก็อดหัวเราะไม่ได้
"ลงมาพร้อมกันแล้วเหรอ? ถ่ายกันเป็นยังไงบ้าง?"
เว่ยเฉิงเจ๋อพยักหน้า น้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยความพอใจที่ปิดไม่มิด: "เยี่ยมมาก! ตอนพระอาทิตย์ขึ้นช่วงเช้าแสงมันลงตัวสุด ๆ เส้นสันเขาทั้งเส้นมีขอบทองเป็นลอน ๆ ภาพที่ได้ดีเกินกว่าที่คิดไว้มาก รอทำคลิปเสร็จตอนกลางคืนก็จะได้เห็น"
จี้หลินชวนตบไหล่เว่ยเฉิงเจ๋อข้าง ๆ: "พี่เฉิงเจ๋อเราลงมือแล้ว ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน รอคืนนี้ตัดเสร็จให้พวกนายได้อึ้งกันไปเลย!"
สวีจือโจวได้ยินแล้วก็ดีใจไปด้วย ถือชามซุปเดินออกไป พร้อมกับเรียกระหว่างทาง: "งั้นกินข้าวก่อน! คืนนี้ให้ได้ลิ้มลองอาหารพื้นบ้านแท้ ๆ ของตาลี ฉันจงใจเชิญป้าอู๋มาทำให้โดยเฉพาะ"