หลังจากเว่ยเฉิงเจ๋อเก็บรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของลานบ้านเรียบร้อยแล้ว กล้องตัวสุดท้ายก็ถูกจัดวางไว้ภายในห้อง หน้ายักษ์กระจก ด้านข้างเตียงใหญ่ ริมอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ เขาถ่ายไปอย่างไม่เป็นทางการสองสามภาพ แต่ละภาพล้วนจับแสงและมุมได้งดงามที่สุด
แสงจากโคมไฟติดผนังเล็กๆ ริมอ่างอาบน้ำสาดทอดลงบนผนังอย่างนุ่มนวล ถึงกับทำให้สวีจือโจวเองต้องส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ คิดว่าภาพที่ตัวเองเคยถ่ายด้วยโทรศัพท์เมื่อก่อนนั้นช่างเป็นการทำลายของดีทิ้งเปล่าๆ
เมื่อเว่ยเฉิงเจ๋อเก็บกล้องเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนครึ่งแล้ว ลานบ้านเงียบสงัด ไฟประดับยังสว่างอยู่ หลายคนนั่งพักผ่อนอยู่ข้างโต๊ะหินเขียว สวีจือโจวไปต้มน้ำร้อนในครัว ชงชาหนึ่งกานำออกมา รินให้ทุกคนคนละถ้วย
เวินจิงซู่อุ้มถ้วยชาอุ่นมือ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม: “เถ้าแก่สวี เปลี่ยนรูปบนแอพนั้นเป็นรูปที่เฉิงเจ๋อถ่ายดีไหมคะ รับรองว่าน่าดึงดูดกว่าของคุณตอนนี้แน่นอน”
สวีจือว่านก็พยักหน้ารับตาม: “จริงด้วย รูปของคุณถึงจะดูสมจริงไม่ได้แต่ง แต่ความละเอียดแบบกล้องถ่ายรูปของเฉิงเจ๋อน่ะ รับรองว่าบ้านคุณจะน่าดึงดูดขึ้นมากแน่นอน รูปบนแพลตฟอร์มนี่สำคัญมากเลยนะ ถ้าสวยแม้แต่คนที่ยังไม่คิดจะไปก็ต้องกดเก็บไว้ก่อน”
สวีจือโจวถือถ้วยชาครุ่นคิด รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผล
ตอนที่เขาอัพรูปก่อนหน้านี้ก็แค่อยากได้ความสะดวก ถ่ายด้วยโทรศัพท์แล้วอัปตรงๆ เลย ไม่มีฟิลเตอร์ ไม่แต่งรูป ไม่ใช่ว่าดูไม่ดี แต่เทียบกับสิ่งที่เว่ยเฉิงเจ๋อเพิ่งถ่ายออกมาแล้ว มันต่างกันอยู่หนึ่งระดับจริงๆ