จี้หลินชวนก้าวเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่มองก็คือหน้าต่างบานใหญ่
ผ้าม่านถูกเปิดไว้ แสงด้านนอกสาดเข้ามาทำให้ทั้งห้องสว่างไสวโปร่งตา
เขาเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอก เห็นเนินเขาที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี มีต้นไม้ที่เอนเอียงอยู่หลายต้นและทุ่งนาอยู่ไกลออกไป ทางลาดของเนินเขาค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ
ก็เป็นแค่ทิวทัศน์ธรรมชาติธรรมดาๆ แต่ไม่รู้ทำไมมองแล้วรู้สึกสบายใจมาก
ซู่จื้อวานเดินตามเข้ามา ยืนอยู่ข้างๆ เขาแล้วมองออกไปข้างนอกด้วย พยักหน้า: "ดีจริงๆ"
จี้หลินชวนหันไปสำรวจส่วนอื่นๆ ของห้อง ลองกดที่นอนดูความนุ่มแข็ง เปิดประตูห้องน้ำมองอ่างอาบน้ำใหญ่แล้วหันไปยิ้มให้ซู่จื้อวานด้วยคิ้วที่เลิกขึ้น: "อ่างอาบน้ำนี้ใหญ่จริงๆ อาบน้ำคงฟินสุดๆ"
ซู่จื้อวานเม้มปากยิ้ม ไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็บอกทุกอย่างแล้ว
ในห้องถัดไป เวินจิงซู่เพิ่งดูทิวทัศน์เนินเขาจากหน้าต่างเสร็จ หันกลับไปกำลังศึกษาปุ่มเครื่องอบผ้าในห้องว่ากดยังไง ส่วนเว่ยเฉิงเจ๋อที่นั่งอยู่บนขอบเตียงลองดีดตัวดูก็นั่งยิ้มพอใจ
ห้องสองห้องมีโครงสร้างเหมือนกันทุกอย่าง ตกแต่งเรียบง่าย ไม่มีอะไรฉูดฉาด แต่ทุกอย่างที่จับดูแล้วเนื้อดีทั้งนั้น อยู่แล้วต้องสบายแน่นอน
สี่คนสำรวจกันอยู่ราวสิบนาที ลองสัมผัสทุกซอกทุกมุมของห้องแล้ว จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย
จี้หลินชวนเพิ่งก้าวไปถึงทางเดิน สบตาไปทางราวบันไดโดยไม่ได้ตั้งใจ—
ฝีเท้าหยุดกะทันหัน
ทั้งตัวเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่นิด