ส่งแขกทุกคนกลับไปแล้ว สวีจือโจวก็ปิดประตูหลวมๆ เดินกลับเข้าไปในบ้าน เปิดมือถือ เริ่มลงข้อมูลหน้าของบ้านพักแสงยามเย็นขึ้นบนแพลตฟอร์มจองที่พักต่างๆ พร้อมกัน
รูปที่เขาถ่ายไว้ไม่มาก แค่รูปถ่ายจริงของลานบ้าน ห้องพัก และระเบียงสองสามรูป ไม่มีฟิลเตอร์ ไม่แต่งรูปเกินจริง กรอกชื่อเกสต์เฮาส์ ที่อยู่ ราคาประเภทห้อง กฎการเข้าพัก และช่องทางติดต่อเสร็จ ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที
ผ่านการตรวจสอบ เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
เขามองเวลา ตอนนี้บ่ายสองโมงของวันที่ 1 มีนาคม
สวีจือโจววางมือถือลงบนโต๊ะ เดินเข้าครัวไปรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ถือแก้วเดินมานั่งที่โต๊ะหินเขียวในลานบ้าน ไม่ผอมเดินตามมาหมอบลงข้างเท้าเขา เอาหัวเล็กๆ หนุนบนหลังเท้า หรี่ตานอนอาบแดด
ทั้งลานเงียบสงบ มีแต่เสียงลมสั่นไหวใบไม้ และเสียงคลื่นทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่แผ่วเบาแต่ไกล
วันเปิดกิจการวันแรก ไม่มีแขก
สวีจือโจวไม่ได้รู้สึกผิดหวัง
ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้หวังว่าวันแรกจะเต็มบ้าน ลานนี้คือบ้านของเขา มีแขกมาก็ต้อนรับ ไม่มีแขกก็อยู่เอง ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ขาดทุน เขานั่งพิงเก้าอี้ หรี่ตามองท้องฟ้าอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าชีวิตสุขสบายจนไม่เหมือนจริง
วันที่สอง วันที่ 2 มีนาคม ยังคงสงบราบเรียบ ไม่มีใครถามหา
สวีจือโจวกลางวันพาไม่ผอมไปเดินเล่นในเมืองรอบหนึ่ง กลับมาทำกับข้าวสองอย่างในครัวเอง กินข้าวเสร็จขึ้นไปดูพระอาทิตย์ตกบนระเบียง พอค่ำมืดก็กลับเข้าห้องนอน