เจ็ดนาฬิกายี่สิบเอ็ดนาที
สวีจือโจวจ้องเวลาที่มุมขวาบนของจอที่กระโดดไปหนึ่งนาที จากนั้นเคอร์เซอร์ก็เลื่อนไปที่ปุ่มเผยแพร่ นิ้วชี้กดลงไปเบา ๆ
หน้าเว็บรีเฟรช วงกลมหมุนเล็ก ๆ หมุนไปสองรอบ แล้วข้อความแจ้งเตือนสีขาวบนพื้นเขียวก็เด้งขึ้นมา: เผยแพร่สำเร็จ
สวีจือโจวมองคำสี่คำนั้นอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็ปิดโน้ตบุ๊กลง วางไว้ข้างโซฟาเฉย ๆ
เขาพิงโซฟา เงยหน้ามองเพดาน ถอนหายใจยาว ๆ
แล้วท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ออกมาหนึ่งที
ตามมาด้วยความรู้สึกหิวแปลบที่พุ่งขึ้นมาจากกระเพาะ เหมือนมีคนเอาเส้นลวดเส้นเล็ก ๆ เขี่ยไปมาในท้องที่ว่างเปล่า แสบจนตัวเขาหดลงทั้งคน
สวีจือโจวยกมือขึ้นลูบท้อง ก็เพิ่งนึกได้ว่านับตั้งแต่ตื่นมาจนตอนนี้ นอกจากดื่มน้ำเปล่าเย็น ๆ ไปหนึ่งแก้วแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่าง
เจ้าของร่างเดิมของร่างกายนี้ ก่อนที่จะแอลกอฮอล์เป็นพิษ ก็น่าจะไม่ได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวมาหลายวันแล้วเหมือนกัน
เขายื้อมือไปหยิบโทรศัพท์ ปลดล็อก แล้วเปิดแอปสั่งอาหาร
พลิกดูร้านที่คะแนนดีแถวนี้ไปเรื่อย ๆ เลือกร้านกับข้าวบ้าน ๆ ร้านหนึ่ง สั่งข้าวหน้าหมูผัดพริกไทยเขียวหนึ่งจานกับซุปมะเขือเทศไข่หนึ่งถ้วย หักคูปองแล้วจ่ายจริงยี่สิบแปดบาทห้าสิบสตางค์
สั่งเสร็จ จ่ายเงิน แล้วก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ ไม่รีบรอ ก่อนอื่นลุกขึ้นยืดตัวเอวหลังที่แข็งทื่อ
นั่งมาทั้งบ่าย เอวเหมือนบานพับที่ขึ้นสนิม บิดทีหนึ่งก็ดังกร๊อบแกร๊บ เขาประคองเอวหลังบิดตัวอยู่กับที่สองรอบ แล้วสะบัดแขนไปมา สายตาเหลือบมองไปทั่วห้องนั่งเล่นอย่างไม่มีจุดหมาย สุดท้ายก็หยุดที่ขวดเหล้าเปล่ากับคราบสกปรกที่เต็มพื้น
รกจนดูไม่ได้จริง ๆ
เขานึกออกจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมว่า นิติบุคคลของหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะมีบริการทำความสะอาดถึงบ้าน ตอนที่เฉินจืออี้ยังอยู่ที่นี่ ทุกอาทิตย์จะมีป้าทำความสะอาดมาเก็บกวาดหนึ่งครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หาเบอร์นิติบุคคลแล้วโทรออก
สายได้รับการรับสายอย่างรวดเร็ว ปลายสายเป็นเสียงเด็กสาวน้ำเสียงสุภาพมาก: "สวัสดีค่ะ ศูนย์บริการนิติบุคคลบลูเบย์การ์เดน มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"
"สวัสดีครับ ผมอยากจองบริการทำความสะอาดถึงบ้าน" สวีจือโจวพูด "ตอนนี้ส่งคนมาได้เลยไหมครับ?"
"ได้ค่ะ คุณลูกบ้านอยู่ตึกไหนห้องไหนคะ? ตอนนี้เรามีพนักงานทำความสะอาดรอปฏิบัติงานอยู่ เข้าถึงบ้านได้ภายในครึ่งชั่วโมงค่ะ"
สวีจือโจวแจ้งเลขตึกและเลขห้อง ปลายสายตรวจสอบข้อมูลผู้พักอาศัย ยืนยันตัวตน แล้วบอกว่าจะจัดคนไปทันที
วางสายไปไม่ถึงยี่สิบนาที ออดประตูก็ดังขึ้น
สวีจือโจวไปเปิดประตู หน้าประตูมีป้าสามคนยืนอยู่
ป้าคนนำอวบ ๆ ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร: "คุณสวีใช่ไหมคะ? นิติบุคคลให้พวกเรามาทำความสะอาดแบบเจาะลึกค่ะ คุณมีจุดไหนอยากให้เก็บเป็นพิเศษไหมคะ?"
สวีจือโจวขยับตัวหลบทาง ชี้เข้าไปในบ้าน: "ช่วยเก็บทั้งบ้านให้ผมหน่อยเลยครับ เน้นห้องนั่งเล่นกับห้องนอน ขวดเหล้าช่วยเก็บให้หมด พื้นเช็ดให้สะอาด ห้องน้ำก็ล้างให้ทั่ว ๆ ด้วยครับ"
ป้าสามคนเดินเข้าไปข้างใน เห็นสภาพบ้านรกเละเทะเต็มไปหมด สีหน้าก็ไม่ได้แสดงอะไรเป็นพิเศษ คนทำอาชีพนี้มา อะไรแบบไหนไม่เคยเจอ บ้านที่รกยิ่งกว่านี้ก็เคยเก็บมาแล้วทั้งนั้น
ป้าคนนำพยักหน้า แล้วหันไปกวักมือเรียกเพื่อนร่วมทีมสองคนที่อยู่ข้างหลัง: "เริ่มงานเริ่มงาน ตามสูตรเดิม ฉันรับห้องนั่งเล่น พวกเธอสองคนคนนึงห้องนอน คนนึงครัวกับห้องน้ำ ลงมือไว ๆ หน่อย"
ป้าสามคนแบ่งงานกัน คนละหน้าที่ ลงมือทำทันทีโดยไม่พูดพล่าม
สวีจือโจวยืนดูอยู่ข้าง ๆ สักพัก รู้สึกว่าเข้าไปช่วยไม่ได้ ก็กำลังจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟารออาหาร ออดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
อาหารมาถึงแล้ว
เขาเปิดประตูรับอาหาร ถุงพลาสติกที่ถืออยู่ในมือหนักอึ้ง กลิ่นหมูผัดพริกไทยเขียวลอยทะลุถุงออกมา กลิ่นนั้นพุ่งเข้าจมูก ความหิวในท้องก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก
เขาเดินไปที่โต๊ะอาหาร วางถุงอาหารลง เปิดฝา หยิบตะเกียบขึ้นมา คำแรกที่ป้อนเข้าปาก เกือบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไป
หิวเกินไปแล้ว
ร่างกายนี้ช่วงสองวันมานี้ พยุงชีวิตด้วยแอลกอฮอล์ล้วน ๆ ท้องว่างมานานแล้ว พอได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราว ต่อมรับรสเหมือนถูกปลุกขึ้นมา ทุกเซลล์กรีดร้องอยากได้อาหาร
เขากินกับน้ำซุป ตักข้าวหมดจานทั้งจานทีละช้อน แม้แต่เม็ดข้าวสุดท้ายสองสามเม็ดก็ยังคีบขึ้นมากินจนเกลี้ยง ถ้วยซุปก็เหลือแต่ก้น
วางตะเกียบลง เขาผายลมออกมาอย่างพอใจ ทั้งร่างกายตั้งแต่ท้องยันแขนขามีความรู้สึกแน่นอกอิ่มใจอย่างประหลาด
ในห้องนั่งเล่นป้าสามคนยังคงวุ่นวายอยู่ เสียงเครื่องดูดฝุ่นดังเบา ๆ เสียงผ้าเช็ดกระจกถู ๆ ถู ๆ เสียงถุงขยะถูกกางออกดังฟู่ ๆ ปนกันไปหมด กลายเป็นเสียงที่มีชีวิตชีวาที่สุดในบ้านนี้มาหลายวัน
สวีจือโจวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารไม่ขยับ มองป้า ๆ จัดการเก็บขวดเหล้าที่เต็มพื้นลงในถุงขยะใบใหญ่อย่างคล่องแคล่ว ป้าคนหนึ่งนั่งยอง ๆ ใช้น้ำยาทำความสะอาดสูตรเฉพาะเช็ดคราบเหล้าบนพื้น เช็ดสองรอบแล้วยังใช้ไม้ถูพื้นกับน้ำเปล่าถูอีกที พื้นก็กลับมาเผยให้เห็นลายไม้สีอ่อนดั้งเดิม
ฝั่งห้องนอนจัดการถี่ยิบกว่านั้นอีก ป้าอีกคนรื้อผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนที่ยับยู่ยี่บนเตียงลงมาหมด พับเก็บใส่ถุงผ้าใบใหญ่อย่างเรียบร้อย เตรียมเอากลับไปซักอบที่ห้องซักรีดของนิติบุคคล ที่นอนก็ใช้เครื่องดูดฝุ่นดูดไปรอบหนึ่ง คราบขวดเหล้าบนโต๊ะหัวเตียงก็เช็ดจนสะอาดเอี่ยม
เวลาผ่านไปอีกประมาณยี่สิบนาที ป้าสามคนก็ทยอยเก็บงานเสร็จ
ป้าคนนำแบกถุงขยะใบสุดท้ายไปไว้ที่หน้าประตู แล้วหันมาพูดกับสวีจือโจว: "คุณสวีคะ เก็บเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน หมอนพวกนี้เราจะเอากลับไปซักให้ อบเสร็จพรุ่งนี้เช้าจะเอามาส่งให้ที่ห้องนะคะ ถ้าคุณมีอะไรอยากให้เก็บเพิ่มเติม โทรหาเราได้ตลอดเลยค่ะ"
สวีจือโจวลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้พวกเธอ: "ลำบากแล้วนะครับ"
"ไม่ลำบากไม่ลำบาก ที่ควรทำอยู่แล้วค่ะ" ป้า ๆ ยิ้มโบกมือ หิ้วกระเป๋าเครื่องมือกับถุงผ้าใบใหญ่ออกจากประตูไป
หลังจากประตูปิดลง บ้านก็เงียบลงทันที
สวีจือโจวยืนอยู่กับที่ ค่อย ๆ หันหน้ามองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ
ห้องนั่งเล่นสะอาดแล้ว พื้นเป็นเงาสะท้อนแสง ไร้ขวดเหล้าบนโต๊ะกาแฟ ผ้าห่มปรับอากาศบนโซฟาถูกพับวางไว้บนที่พักแขน หลังจากที่เขาดึงผ้าม่านออก ก็ไม่ได้ดึงกลับมาตั้งแต่นั้น ตอนนี้แสงไฟยามค่ำคืนนอกหน้าต่างทอดยาวอยู่บนกระจก แสงอบอุ่นจากไฟบ้านเรือนของผู้คนในเมืองสะท้อนอยู่บนบานหน้าต่าง เงียบสงบและนุ่มนวล
ห้องนอนก็สะอาดแล้ว ที่นั่งเรียงเป็นระเบียบ บนโต๊ะหัวเตียงมีโคมไฟกลางคืนดวงเล็ก ๆ ที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ป้าคนนั้นเผลอเช็ดให้ด้วย เสียบปลั๊กไว้กับเต้ารับบนผนัง แสงสีเหลืองอุ่น ๆ วอมแวมออกมาเล็กน้อย
ทั้งบ้านดูใหม่อีกครั้ง กลิ่นเหล้าเข้มข้นฉุนจมูกหายไปหมดแล้ว ปลี่ยนเป็นกลิ่นมะนาวหอมสดชื่นจากน้ำยาทำความสะอาด
สวีจือโจวยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ
วินาทีที่อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้าปอด ชั้นอะไรบางอย่างสีเทาหม่นที่กดทับอยู่ในใจเขามาทั้งวัน ดูเหมือนจะถูกเป่ากระจายหายไปไม่น้อย
คนเราอยู่ในบ้านที่สะอาดสบายตา อารมณ์จะแย่ก็แย่ได้ไม่ถึงไหน
ความจริงข้อนี้เขาอยู่คนเดียวมายี่สิบปีในชาติก่อน รู้ดีมาตั้งนานแล้ว
แต่ร่างกายก็ยังไม่สบายอยู่ดี
ทั้งตัวเหนียวเหนอะหนะ เจ้าของร่างเดิมหลังดื่มหนักเหงื่อออกมาหลายชุดแล้ว ก็ยังไม่ได้อาบน้ำ ผิวเหมือนถูกหุ้มด้วยฟิล์มบาง ๆ ขยับทีก็รู้สึกเหนียวหนึบ ยิ่งกว่านั้นทั้งตัวยังรู้สึกอ่อนเปลี้ย กระดูกเหมือนมีอาการเหนื่อยล้าซึมออกมา เหมือนถูกควักไส้จากข้างในออกมาหมด
ต้องอาบน้ำสักที