สวีจือโจวยังพูดไม่ทันจบ เงาร่างปราดเปรียวก็พุ่งออกมาจากห้องทำงานว่างข้างคณะกรรมการหมู่บ้าน ฝีเท้าเร่งรีบ วิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดตรงหน้าทุกคน
คนนั้นคืออาจี๋
ช่วงนี้คณะกรรมการหมู่บ้านจัดห้องว่างสองห้องให้อาจี๋ใช้เป็นศูนย์ดำเนินการอีคอมเมิร์ซ ห้องหนึ่งเป็นห้องทำงาน อีกห้องใช้เก็บสินค้า เขาแทบจะขลุกอยู่ที่นี่ทุกวัน ปักหลักทำงานในหมู่บ้านตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ขัดเกลาร้านออนไลน์อย่างเอาจริงเอาจัง
ตลอดช่วงที่คุณครูเหอจัวเซินมาเยือน มีผู้นำทางเมืองหลายคนคอยติดตาม จนถึงตอนที่สวีจือโจวพูดคุยแลกเปลี่ยนกับรุ่นใหญ่ เขาก็ทำงานอยู่ในห้องข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่างชัดเจนและเห็นกับตา
แม้จะมีแค่กำแพงกั้น เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศจริงจังและยิ่งใหญ่ในสถานที่นั้น ใจเขาตื่นเต้นจนเลือดลมพลุ่งพล่านมานานแล้ว ทั้งอกเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าสวีจือโจวจะเก่งกาจถึงขนาดนี้แล้ว
แม้แต่ศิลปินชั้นยอดอย่างเหอจัวเซิน ที่เขาเคยเห็นแค่ในโทรทัศน์กับข่าว ยังเดินทางมาหมู่บ้านเหวินปี้เพื่อพบเขาโดยเฉพาะ ทั้งยังชื่นชมผลงานของเขาไม่ขาดปาก และถ่อมตัวช่วยกันปรับรายละเอียด
เมื่อเหอจัวเซินกับคณะจากไปจนหมด บรรยากาศในลานผ่อนคลายลง อาจี๋ก็อดกลั้นความตื่นเต้นในใจไม่ไหว วิ่งออกมาทันที
เขารีบตรงไปหาสวีจือโจว ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่แทบข่มไม่อยู่ “เถ้าแก่สวี! คุณสุดยอดเกินไปแล้ว! ผมยอมคุณหมดใจเลยจริง ๆ!”
“คุณครูเหอจัวเซินเชียวนะ! ท่านเป็นบุคคลระดับชาติเลยนะ! ถึงกับมาหาคุณที่หมู่บ้านโดยเฉพาะ เกียรติภูมิอลังการสุด ๆ! เมื่อกี้ผมได้ยินจากห้องข้าง ๆ ชัดแจ๋วเลย คุณครูเหอชมคุณไว้สูงมาก!”