ทุกคนเงยหน้าขึ้นมา แววตาเปี่ยมด้วยความเป็นกันเอง ต่างขยับเว้นที่ให้และกวักมือเรียกเขามากินด้วยกันอย่างอบอุ่น
สวีจือโจวยุ่งวุ่นวายมาตลอดทั้งคืน ท้องว่างเปล่ามานานแล้ว ตอนนี้หิวขึ้นมาจริง ๆ
เขาไม่ได้เกรงใจ ยิ้มพลางพยักหน้ารับคำ แล้วเดินตรงเข้าไป รับชามกับตะเกียบจากเจ้าหน้าที่ ตักโจ๊กใส่ชามหนึ่งใบ ก่อนนั่งลงข้าง ๆ และค่อย ๆ กิน
โจ๊กอุ่น ๆ ไหลลงท้อง ความอบอุ่นลื่นผ่านลำคอลงไปในกระเพาะ ช่วยขจัดความเย็นยามค่ำคืนและความเหนื่อยล้าทั่วร่าง สบายเสียจริง
หนุ่มสาวที่อยู่ข้าง ๆ คุยกันจ้อ ยังถกกันอย่างออกรสถึงเวทีคืนนี้ ความกระตือรือร้นของนักท่องเที่ยว และยอดความนิยมบนโลกออนไลน์ที่พุ่งกระฉูด ทุกคนต่างยิ้มแย้ม แววตาเต็มไปด้วยพลังของวัยหนุ่มสาว
สวีจือโจวนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ระหว่างกินอาหารค่ำสายกลางคืน จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่จริงจัง “อ้อ พรุ่งนี้ประมาณสิบโมงเช้า พวกนายทุกคนแต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อย แล้วตามฉันไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน”
พอพูดจบ เพิงพักที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นก็เงียบลงทันที
เสี่ยวเจียงเป็นคนแรกที่วางชามกับตะเกียบลง มองเขาด้วยแววตาใคร่รู้ “หืม? ไปคณะกรรมการหมู่บ้านเหรอ? ไม่ได้ไปกันทุกวันอยู่แล้วหรือไง?”
เจ้าเหวินหยวนรีบขยับเข้ามา พยักหน้าคล้อยตามด้วยความสงสัย “นั่นสิ เถ้าแก่สวี พวกเราไปคณะกรรมการหมู่บ้านกันทุกวัน สนิทกันจนเป็นคนคุ้นหน้าแล้ว ยังต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยเป็นพิเศษอีกเหรอ?”