ข้ามาต้าหลี่เพื่อพักผ่อนวัยเกษียณจริง ๆ นะ

ตอนที่ 165 สร้างประโยชน์ให้ผู้คนและแผ่นดิน

8 นาที· 1.9K คำ

คำพูดเหล่านี้จริงใจและเปิดเผย ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย

เหอจัวเซินยิ่งยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ผ่านไปหลายวินาที เธอจึงค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่จริงใจอย่างยิ่งและไม่ปิดบังออกมา

เธอยิ้มจนคิ้วตาคลายออก เป็นความสุขจากใจจริง ไม่มีความห่างเหินหรือมารยาทตามพิธีการแม้แต่น้อย

เธอไม่รู้ว่าคำพูดของสวีจือโจวเป็นความจริงใจที่เกิดขึ้นในสถานการณ์เฉพาะหน้า หรือเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทที่รอบคอบเหมาะสม แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ชอบคนหนุ่มคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจอย่างหมดจดแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเพลงฮิตที่โด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต หรือพรสวรรค์ในการสร้างสรรค์ที่เหนือกว่าคนทั้งวงการ แค่วิสัยทัศน์ที่มองอะไรได้ทะลุปรุโปร่ง นิสัยถ่อมตน และจิตใจที่รู้จักสำนึกบุญคุณของเขา ก็หาได้ยากมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น สวีจือโจวยังพาคนทั้งหมู่บ้านเหวินปี้หลุดพ้นจากความยากจนและเพิ่มรายได้ได้อย่างแท้จริง ทั้งยังทำให้วัฒนธรรมท่องเที่ยวชนบททั่วตาลีกลับมาคึกคัก สิ่งที่เขาทำล้วนเป็นเรื่องดีที่เป็นประโยชน์ต่อผู้คน

มีพรสวรรค์ มีวิสัยทัศน์ มีจิตใจอบอุ่น และมีความรับผิดชอบ คนหนุ่มสาวแบบนี้ไม่มีใครไม่ชอบ

“เด็กดีจริง ๆ เป็นเด็กดีจริง ๆ” เหอจัวเซินยิ้มพลางพยักหน้าซ้ำ ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูจนแทบล้นออกมา

หลังจากนั้น ทั้งสองก็นั่งลงในห้องโถงของคณะกรรมการหมู่บ้าน พูดคุยกันตามลำพังถึงรายละเอียดด้านดนตรี

ครั้งนี้สิ่งที่เหอจัวเซินใส่ใจที่สุดคือวิธีขับร้องเพลง “แดนมรกตใต้เมฆฉัพพรรณ”

เพลงนี้เป็นเพลงใหม่ที่แต่งขึ้นเป็นการเฉพาะตัวเพื่อขุนเขาสายน้ำของหยุนหนานโดยเฉพาะ ไม่มีต้นแบบให้ใช้อ้างอิง ทั้งวิธีขับร้อง การใช้ลมหายใจ และการถ่ายทอดอารมณ์ ล้วนต้องค่อย ๆ ขัดเกลาอย่างละเอียด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป