ลานบ้านด้านนอกเต็มไปด้วยผู้คน พื้นที่โล่งก็เต็มไปด้วยผู้คน ริมถนนก็เต็มไปด้วยผู้คน พื้นที่โล่งที่เคยเคลียร์ไว้ก่อนหน้านี้ตอนนี้แน่นขนัดไปด้วยหัวคน ชายหญิงแก่เด็กหน้าตาหลากหลายเบียดกันอยู่ บางคนยืน บางคนย่อ บางคนนั่งอยู่ที่ขอบถนน มือถือถูกยกขึ้นถ่ายกันเต็มไปหมด
เขาเดินไปที่ราวกั้นลานบ้านด้านนอก แล้วแหงนหน้ามองไปทางเส้นทางบนภูเขา เกือบตกใจจนสะดุดล้ม
บนเส้นทางภูเขาเต็มไปด้วยผู้คน จากด้านบนของเนินมองลงไป ทิวคนยาวเหยียดทอดตัวไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวลงสู่ด้านล่าง สุดสายตามองไม่เห็นปลายทาง บางคนกำลังปีนขึ้นไป บางคนหยุดอยู่กลางทางยกโทรศัพท์ถ่ายภาพทิวทัศน์ไกล ๆ บางคนนั่งพักบนก้อนหินข้างทาง
เขาเห็นเงาคนสามคนบนเส้นทางภูเขากำลังวิ่งสวนกระแสคนลงมา พวกนั้นคือเฉินยงหมิงกับพวกอีกสองคน
สวีจือโจวเกาหัวตัวเอง แล้วพึมพำในปาก: "...คราวนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้ว"
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งตกใจ
เขาหันตัวเดินกลับเข้าไปในลานบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนเสียงดัง: "หลัวฟาน! เว่ยปิน! ทั้งสองคนมานี่หน่อย!"
ทั้งคู่รีบเบียดฝูงชนเข้ามา หลัวฟานมาถึงก่อน หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ: "เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้น?"
เว่ยปินตามมาถึง ก็หอบหายใจแรงเหมือนกัน
สวีจือโจวชี้ไปที่ด้านนอกลานบ้าน: "คนเยอะเกินไป เส้นทางภูเขายังมีคนเดินขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้เดี๋ยวจะเกิดเรื่อง ทั้งสองคนถือลำโพงออกไปรักษาความสงบ ให้ทุกคนระวังภัย ยืนชิดขอบทาง อย่าเบียดกันกลางถนน"
"เข้าใจแล้ว!" ทั้งคู่รับคำแล้ววิ่งไปที่เคาน์เตอร์หน้าห้องโถง ต่างคนต่างหยิบลำโพงพกพาอันหนึ่ง แล้วไปยืนที่หน้าประตูลานบ้านด้านนอกกับริมถนนเริ่มตะโกน