เถ้าแก่จ้าวพูดจบ ปุ๊บปั๊บกลุ่มก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
“ผมก็เอา! ผมเอา 5 ตัว!”
“ผม 3 ตัวพอ! 3 ตัว!”
“ผมก็เอา! นับผมด้วย!”
พวกเถ้าแก่ 7-8 คนโผล่ขึ้นมาคนละ 3 ตัว 5 ตัว ไม่เท่ากัน รวมกันก็เกือบ 30 ตัวแล้ว ข้อความไหลเร็วมาก ล้วนเป็น “เถ้าแก่สวีช่วยที” “เถ้าแก่สวีพาช่างมาที่กลุ่มหน่อย” “พวกเราจะไปคุยกับเขาเอง” อะไรทำนองนั้น
สวีจือโจวเห็นท่าทางแบบนี้ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็กดโทรศัพท์ดึงเหอปิงชวนเข้าสู่กลุ่ม
เหอปิงชวนเพิ่งเข้ากลุ่ม ยังไม่ทันได้ทักทาย ข้อความจากเถ้าแก่ 7-8 คนก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ล้วนถามว่าแกะยังมีอีกไหม จองได้ไหม คืนนี้ส่งได้ทันไหม
เหอปิงชวนนั่งยองๆ หน้าเตาย่าง มองข้อความสั่งจองเป็นพรืดบนหน้าจอ ยิ้มกว้างจนเกือบถึงใบหู เขาตอบกลับไปทีละข้อความ:
“เถ้าแก่จ้าว 5 ตัวของคุณผมจำไว้แล้ว!”
“เถ้าแก่หลิว 3 ตัวไม่มีปัญหา!”
“เถ้าแก่หวัง 4 ตัวได้เลย ๆ ๆ!”
“เถ้าแก่โจว 5 ตัวรับรองเก็บให้แน่นอน!”
รับจองครบทั้งหมดแล้ว เขาก็ลุกขึ้นโทรหาร้าน
“เหล่าฟู่!” เสียงเหอปิงชวนดังกว่าเดิมอีก “ตอนนี้นายรีบโทรหาร้านแกะย่างเฒ่าหลี่กับร้านแกะเฒ่าจ้าว ขอยืมช่างมาหน่อย! ใช่! มีเท่าไหร่ยืมเท่านั้น! ไม่พอไปขอยืมร้านอื่นอีก! คืนนี้ฝั่งหมู่บ้านเหวินปี้มีแต่บิลใหญ่ เริ่มต้น 30 ตัว! นายต้องหาคนมาให้ฉันให้ได้! เอาเลยตอนนี้! ต้องมาให้ได้!”