ความครึกครื้นในงานยิ่งกว่าในโลกออนไลน์เสียอีก
ตอนแรกทุกคนคิดว่าวันนี้คนที่มาเยอะพอแล้ว ลานด้านในเต็ม ลานบ้านด้านนอกก็เต็ม พื้นที่ว่างก็เต็ม แถมข้างถนนยังนั่งเรียงกันเป็นแถวหลายแถว ผลปรากฏว่าตั้งแต่บ่ายสี่กว่า ๆ คนบนทางเขาก็ไม่เคยขาดสาย
ตอนแรกก็มีคนเดินขึ้นมาหย่อย ๆ มองดูแล้วเหมือนนักท่องเที่ยวที่พักอยู่ในหมู่บ้านเหวินปี้อยู่แล้ว พอได้ยินเสียงดังก็เลยแวะมาดู จากนั้นคนเริ่มเยอะขึ้น เดินกันเป็นกลุ่มสามห้าคนขึ้นมา บางคนยังลากกระเป๋าเดินทางมาด้วย
ถัดมาก็มีรถไฟฟ้าคันแล้วคันเล่าขี่มาจากทางภูเขา บางคันซ้อนท้ายมาด้วย พอถึงใกล้ประตูโรงก็หาที่จอดข้างทาง แล้วกระโดดลงรถวิ่งไปที่พื้นที่ว่าง
หลังจากนั้น รถยนต์ก็เริ่มมุ่งหน้ามาทางนี้ หมู่บ้านเหวินปี้ถนนแคบ ปกติรถก็ไม่เยอะ ตอนนี้ยิ่งดูแออัดมากขึ้น บางคันจอดทิ้งไว้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเลย คนลงรถเดินขึ้นเขามา เดินสิบกว่านาทีถึงจะถึงหน้าบ้านพักแสงยามเย็น แต่พอเงยหน้ามองเห็นเตาย่างแถวนั้น ความเหนื่อยก็หายไปครึ่งหนึ่งทันที
เฉินยงหมิงยืนอยู่หน้าประตูห้องโถง มองดูเงาคนบนถนนสายที่ขึ้นเขาทำให้หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ปากเผยอเล็กน้อย นานทีเดียวก็พูดไม่ออก
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา เกินห้าโมงเล็กน้อย
แล้วก็เงยหน้ามองถนนสายนั้นอีกครั้ง ผู้คนยังคงหลั่งไหลขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลินเซี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถือโทรศัพท์เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้ามีสีหน้าแปลก ๆ "หัวหน้าส่วนคะ ฉันเพิ่งถามดูเกสต์เฮาส์ในหมู่บ้านเหวินปี้กับเมืองไห่ตงมา—เต็มหมดแล้ว"