เขาชะโงกหน้ามองพวกเขาสี่คน แล้วโบกมือเรียก "พวกนายสี่คน ขึ้นมาสิ"
เสี่ยวเจียงกับเจ้าเหวินหยวนและคนอื่น ๆ ต่างก็ตะลึงไปชั่วขณะ
ชี้ไปที่ตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีไม่อยากเชื่อ
สวีจือโจวยิ้มและพยักหน้า "ใช่ ขึ้นมาสิ ขึ้นมาร้องพร้อมกัน"
พอพูดจบ สี่คนนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เสี่ยวเจียงตอบสนองเร็วที่สุด ก้าวเท้าขึ้นบันได วิ่งปึ้ดปั้ดขึ้นไปบนเวที
เจ้าเหวินหยวนและอีกสามคนก็รีบตามหลังมา ก้าวไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปยืนบนเวทีได้แล้ว
ทั้งสี่คนยืนอยู่ข้าง ๆ สวีจือโจว ต่างมองหน้ากันไปมา ทั้งตื่นเต้น ทั้งตื่นเต้น จนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดี
สวีจือโจวมองดูท่าทางของพวกเขาทั้งสี่ แล้วยิ้ม พูดว่า "ไม่ต้องตื่นเต้น ท่อนฮุกพวกนายร้องเป็นกันแล้วใช่ไหม?"
"เป็น ๆ ๆ!"
"เมื่อกี้ร้องตามไปสองรอบ จำได้แล้ว!"
ทั้งสี่คนรีบพยักหน้าเหมือนเจี๊ยบน้อยจิกเม็ดข้าว
ท่อนฮุกไม่กี่ท่อน ทำนองก็ง่าย เนื้อร้องก็จำง่าย ฟังแค่สองรอบใครก็ร้องตามได้
สวีจือโจวพยักหน้าอย่างพอใจ "โอเค งั้นท่อนแรกฉันร้องเอง ส่วนท่อนฮุกพวกเราห้าคนร้องพร้อมกัน พวกนายร้องให้เต็มที่เลย ไม่ต้องกลัวเสียงเพี้ยน ข้างล่างมีคนเป็นพัน ๆ ไม่มีใครฟังออกหรอก"
คำพูดนี้ทำเอาทั้งสี่คนหัวเราะออกมา ความตึงเครียดก็เบาลงไปเยอะ
สวีจือโจวหยิบไมโครโฟนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วตะโกนบอกฝูงชนที่อยู่ด้านล่าง "ทุกคนครับ รอบสุดท้ายแล้ว! ครั้งนี้ผมเชิญเสี่ยวเจียงกับอีกสามคนขึ้นมาด้วย พวกเรามาร้องเพลงที่สนุกที่สุดด้วยกัน! ใครร้องเป็นก็ร้องให้ดัง ๆ เลยนะ!"