เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายดังลง มือของสวีจือโจวก็หยุดนิ่งบนสายกีตาร์เบา ๆ
เสียงสะท้อนลอยตามลำโพงออกไป ค่อย ๆ จางหายไปในยามค่ำคืน
ลานตากข้าวเงียบลงสองสามวินาที
แล้วก็—
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ไม่รู้ว่าใครเริ่มปรบมือก่อน
จากนั้นเหมือนโดมิโนล้ม เสียงปรบมือก็กวาดไปทั่วทั้งลานตากข้าวในพริบตา
“เยี่ยม!”
“เพราะสุด ๆ ไปเลย!”
“เถ้าแก่สวีสุดยอด!”
เสียงปรบมือ เสียงเชียร์ เสียงโห่ร้อง ปนกันจนหูอื้อไปหมด
ทุกคนต่างปรบมือสุดแรง แม้ฝ่ามือจะแดงเป็นไก่ย่างก็ไม่แยแส
ล่าม้ากับพวกอีกสองคนตะโกนดังที่สุด เสียงจะแหบแล้วก็ยังไม่ยอมหยุด
เสี่ยวเจียงยืนอยู่ข้างเวที เงยหน้ามองสวีจือโจวบนเวที ตาเป็นประกาย มือแดงไปหมด
เจ้าเหวินหยวนกับพวกอีกสองคนก็เหมือนกัน ยืนอยู่ข้างเธอ ปรบมือไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและชื่นชม
พวกเขาเป็นคนเล่นดนตรี ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกถึงความสุดยอดมากกว่าคนทั่วไป
ทำนองดี เนื้อเพลงดี เรียบเรียงแม้เรียบง่ายแต่ลงตัวพอดี
ที่สำคัญที่สุด นี่คือเพลงใหม่
สวีจือโจวแต่งสด ๆ หรืองานเขียนไว้ตั้งแต่ก่อนแต่เพิ่งเอามาเล่น?
ไม่ว่าจะแบบไหน ก็สุดยอดเกินไปแล้ว
ฟานยงจวินยืนอยู่ข้างเพิงไม้ ปรบมือสุดแรง ใบหน้าเผยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
ตอนแรกเขาคิดว่าสวีจือโจวจะร้องเล่น ๆ ตามประสาคนแถวนี้เฉย ๆ