เฉินยงหมิงยิ้มกว้าง ยกโทรโข่งให้สูงขึ้น:"แกะย่างทั้งตัวกินได้ตามปกติ! หลังเล่าเรื่องจบ ทุกคนมารวมกันกินที่ลานตากข้าว! แล้วยังมีอาหารพื้นเมืองชนชาติไป๋จากทุกบ้านในหมู่บ้านเหวินปี้! ฟรีทั้งหมด!—ทางเมืองบอกแล้ว กินได้ไม่อั้น!"
สองคำท้ายเพิ่งพูดจบ ฝูงชนด้านล่างก็แตกตื่นกันยกใหญ่
"เว้ย!"
"ฟรีเนี่ย?!"
"เมืองเลี้ยงข้าว!"
เสียงเชียร์กับเสียงเป่าปากผสมกัน บางคนกระโดดอยู่กับที่สองที บางคนหันไปไฮไฟว์กับคนข้างๆ บางคนควักโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความเสียงให้เพื่อน:"รีบมา! เรื่องเล่าเลื่อนเร็วขึ้น! สองทุ่ม! ที่ลานตากข้าว! เล่าเสร็จมีของกิน! ฟรี! เร็ว!"
เฉินยงหมิงกระโดดลงจากเก้าอี้ ส่งกระโพกให้เว่ยปินที่ยืนอยู่ข้างๆ:"ถือไว้ แล้วก็ตะโกนซ้ำอีกสองสามรอบ ให้แน่ใจว่าทุกคนได้ยินกันหมด"
เว่ยปินรีบรับมา ยกขึ้นตะโกนซ้ำอีกรอบ
ไม่นานนัก ล่าม้า อาจี๋ ต้าเว่ย เสี่ยวเจียง กลุ่มแขกประจำที่พักอยู่ที่นี่ก็อาสาออกมาช่วยกันกระจายข่าวนี้ต่อไปให้ผู้คนได้รู้กันมากขึ้น
ฝูงชนเริ่มไหลออกไปเป็นชั้นๆ ผู้คนจับกลุ่มกันสามสองคนเดินลงเขาไป พลางเดินพลางคุยกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น บางคนหิวมาครึ่งวันแล้ว พอได้ยินว่ามีของกินก็เดินเร็วขึ้น เท้าแทบจะไม่แตะพื้น
เฉินยงหมิงไม่ได้พัก หันหลังแล้ววิ่งลงเขาต่อ
สองทุ่มครึ่ง หลินเซี่ยวขึ้นมาบนเขาอีกครั้ง บอกสวีจือโจวว่าเวทีจัดเสร็จแล้ว ลงไปได้เลย สวีจือโจวได้ยินดังนั้น ก้มลงหยิบสายจูงที่วางอยู่บนโต๊ะ ครืด! เสียงขอสับเข้ากับปลอกคอของไม่ผอม ไม่ผอมได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นทันที สะบัดหางสองที แล้วเงยหน้ามองเขา