สวีจือโจวมอบเหมียวไม่ผอมให้หลัวฟานดูแล แล้วตัวเองก็ค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไม้เรียบง่ายไปยังเวทีด้านบน ในลานตากข้าวที่มีคนนับพันพากันเงยหน้ามองมาพร้อมกัน เสียงพูดคุยที่เคยอื้ออึงดับวูบลงในพริบตา ตามด้วยเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มราวกับคลื่นซัดฝั่ง
มีนักท่องเที่ยวที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายอยู่หลายคนแอบขยับไปข้างหน้าสองก้าว แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยปรามเบา ๆ ทุกคนต่างรู้ดีและเปิดพื้นที่ว่างไว้ให้ โดยไม่บดบังสายตาคนด้านหลัง
สวีจือโจวเดินไปถึงด้านข้างโต๊ะ หยุดฝีเท้าลงก่อน แล้วหันไปทางทุกมุมของลานกว้าง โค้งคำนับอย่างจริงจังหนึ่งครั้ง
จังหวะที่ก้มตัวลง เสียงปรบมือยิ่งดังกระหน่ำขึ้น มีเสียงโห่ร้องของหนุ่มสาวแทรกอยู่หลายจุด พอเขายืดตัวขึ้น ก็ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงอย่างมั่นคง
เพิ่งจะนั่งได้ เสียงปรบมือที่ดังต่อเนื่องเกือบครึ่งนาทีก็ค่อย ๆ เบาลง ผู้คนเริ่มสงบลง เหลือเพียงเสียงคุยกันแผ่วเบาเป็นหย่อม ๆ ก่อนจะหายไปในที่สุด ทั้งลานตากข้าวเงียบสนิท สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างบนเวที
สวีจือโจวยื่นมือเลื่อนไมโครโฟนไปข้างหน้าเล็กน้อย ปลายนิ้วเคาะโลหะหัวไมค์เบา ๆ สองที แล้วลดระดับเสียงลง ทดสอบเสียงอย่างนุ่มนวล: "ก๊อกๆ ก๊อกๆ"
คำสั้น ๆ สองคำดังผ่านลำโพงไปทั่วลานตากข้าว ด้านล่างพลันคึกคักขึ้นมาทันที แห่กันตอบกลับเป็นพรวด: "โห้ย! โห้ย!"
เสียงของคนทุกเพศทุกวัยผสมปนเปกันไปมา ดั่งสายลมพัดผ่านทุ่งข้าวสาลีเป็นลูกคลื่น มีคนแกล้งยืดเสียงล้อเล่น และเด็กเล็ก ๆ ก็ส่งเสียงเลียนแบบแจ๋ว ๆ จนคนรอบข้างต่างกลั้นขำไม่ไหว บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลง