ลู่ยวี่ไป๋รู้ตัวว่าพูดผิด อยากจะแก้ตัว:
"ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึง..."
สีหน้าของเซิ่งเนี่ยนซีเย็นชาลงฉับพลัน:
"ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะทำตามสัญญา หลังจากเรื่องนี้ เราก็ไม่ต้องติดต่อกันอีก"
สีหน้าของลู่ยวี่ไป๋ค้างคา รีบเข้ามาดึงเซิ่งเนี่ยนซี
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ พี่เนี่ยนซี ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น อย่าเข้าใจผิดนะครับ"
"ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้!"
ลู่ยวี่ไป๋ตกใจกับท่าทีของเซิ่งเนี่ยนซี รีบปล่อยมือ
เขาเสียใจแทบตาย แต่มันก็สายไปแล้ว
ดวงตาของเซิ่งเนี่ยนซีไม่ยอมให้มีเศษผง!
กับใครก็ตาม ขอแค่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจแม้แต่นิดเดียว เธอจะฟันขาดทันที!
เซิ่งเนี่ยนซีและลู่ยวี่ไป๋กลับมาที่ห้องลองชุด
ผู้กำกับเฉินกำลังสูบบุหรี่ พอเห็นคนกลับมา ก็พ่นควันบุหรี่เป็นวง หัวเราะเยาะ:
"ฉันว่าแล้วไง อย่าเอาแต่ใจ รอให้ดังก่อน อยากทำอะไรก็ค่อยทำ"
ลู่ยวี่ไป๋กลัวเซิ่งเนี่ยนซีโกรธ รีบอธิบาย:
"เขาเป็นหมอนะครับ งานดีอยู่แล้ว ไม่ได้อยากเป็นดารา"
ผู้กำกับเฉินกลับไม่แยแส:
"อาชีพไหนจะหาเงินได้เท่าดารา? นั่นมันรวยเป็นกอบเป็นกำนะ ให้ตายเถอะ จะแอ๊บสูงก็แอ๊บไป"
เซิ่งเนี่ยนซีมองผู้กำกับเฉิน แล้วเลียนแบบเขา หัวเราะเยาะออกมาบ้าง
หน้าผู้กำกับเฉินดำคล้ำ:
"เธอหัวเราะอะไร?"
"รวยเป็นกอบเป็นกำ? ฟังดูเหมือนง่ายจังนะ" เซิ่งเนี่ยนซีเอ่ยเรียบ ๆ "ผู้กำกับเฉินหารายได้ได้เท่าไหร่กัน?"